(8 3 ) 



Alexandrinis , sed ipsum adiret Socratem et Platonem , et ideo non 

 in defmitionibus conficiendis unice versaretur, sed lihere in plulosophia 

 \iigaretur. Libros, de quibus vidimus, maxime composuit cum summo 

 esset astatis vigore , et eos una cum orationibus , qua? etiam refertae suiit 

 philosophorum sententiis, edidit iis temporibus, quum is esset reip. status, 

 ut earn unius consilio atque cura gubernari necesse esset. Rite ergo pro- 

 nunciavit : cum minime \idebamur, turn maxime philosophabamur" (1). 



Et re vera ejus libri, qui proprie dicuntur philosophici , non adeo plu- 

 losophicum Ciceronis prodtmt ingenium. Ad eos conscribendos accessit 

 vel ut sEgritudinem animi , quam sentiebat propter mortem Tulliac , 

 dilectissima? filiae, levaret, vel ut luctum propter patriaa amissam liber- 

 tatem minueret. Senectute sua pbilosopliari denuo incepit , sed longe 

 alio modo , quam an tea. A practica ratione descivit, et ad theoreticam 

 se contulit. De suo quidem plurima addidit , sed fere semper versa- 

 lur in aliorum sentenliis tractandis. Magis ergo ex iis libris proiici 

 |)otest ad historian! philosophic rite percipiendam , quam ut inde cog- 

 noscamus ipsam Ciceronis philosophiam. Et si tempus attendamus, quo 

 singulos libros composuit, magis magisque videmus Ciceronis ingenium 

 senescens. In libris v. c. de Divinatione anili subinde superstitione mull a 

 proponuiitur de prodigiis et portentis. Refelluntur quidem, sed non ea 

 alacritate, et eo ingenii acumine, quibus cernitur in libris de Oratore. 

 Jn opere, quod de Ofliciis ad lilium suum scripsit, plane Stoi'cus evasit. 



Epicureus vero Cicero numquam fuit. Phaedrum, quern in juventute 

 audiverat, brevi demisit. Ejus enim philosoplu'a procul abest, inquit (2), 

 ab eo viro , quern queerimus , et quern auctorem publici consilii et ge- 



(1) DC Nat. D. I. 3. 



(2) DC Oral. III. 17. De Ciceronis philosopLia \'id. omniuo Bibl. Grit, 

 parte III. p. 7. - i4. 



