virlulem, ob fata, ob virilem dignitatem. Ita Didoni 



Malta viri virtus animo , multusque recursat 

 Gentis honos; liter ent infixi pectore -vultus. 



Cum vero jamjam abiturus esset /Eneas , sumraam dignitatem , Iragicam 

 prorsus , exhibet , et ita erumpit : 



Neque te teneo , neque dicta, refeilo. 

 J, sequere Italiam ventis , pete regna per undas , 

 Spero equidem mediis , si quid pia numina possunt, 

 Sitpplicia hausurum scopulis , et nomine Dido 

 Scepe vocaturum. Sequar atris ignibus absens ; 

 Et, quum frigida mors animd sednxerit artus, 

 Omnibus umbra locis adero : ddbis improle, pcenas ; 

 j4udiam; et ha;c Manes veniet mihi fama sub imos (i). 



Exstinctus est pudor et amissa fama, pristina dignitas jam revertitur, et 

 mortem sibi consciscit Dido. Sed ubinam ille animus excelsus apud Ca- 

 lypso, quam Virgilius non imitatus est, sed ad provectiores longe sensus 

 attnlit ? Illi nunciatur , Deorum esse voluntatem , TJlyssem ipsam relic- 

 turum. Non ibi queritur de amissa dignitate aut pudore soluto, verum 

 continuo cogitat delicias arnoris atque voluptatem, quibus mox carebit, 

 et ita horret prorsus, et reponit nuntio : 



$, faoi, Qpfiptove 

 8ea,7$ ayctacfte Trap' wlipaviv 



, % T(<? rs Qfaov TTQI^ST' KKQIT'/,V. 



Sensibus ergo hisce Virgilius Homero excellit. Tragicis enim utebatur 

 INIaro aftectibus, Homerus sensus feminarum sui asvi summii retulit sim- 



(1) JEn. IV. 079 scqq. Hanc dignitatem in inferis etiam tuetnr. Blandienti 

 A'^ncoc nil respondet, sed silet, ^En. VI. 467. Silere istud quoque liabetur apnd 

 Horn., sed est dennim Ajacis Telamonii, Odyss. A. 542. 



(2) Odyss. f. 118 seqq. 



