C -/ ) 



magnoppre adaptatus : sed Demosthenes, acqualium suonim priuceps (1), 

 iiu-liiis romparuri posse \idetur cum Cicerone, autc quern pmicissimi 

 i-vstiteruut, quibus delectari, nemo vero, quern inirari possis. Etenim 

 <i|)limc jioxio judicuri mihi videlur de artibus atque doctrinis apud 

 di versos populos, si priucipes cum principibus conferamus. Multo labore 

 .-il)i eloqueutiae facultatem comparavit Demosthenes, et ab omnibus 

 oratoribus optima muluavit: ueque unum allerumne elegit, quern imi- 

 taretur (2). Item bistoricos admovit, et Tbucydidem oclies sua ipsius 

 in. i n u dt-'scripsil , eumque in succum et sanguinem redegit (3). 



Universe Uuuen ejus dicendi genus admodum erat forte, ut oSlVQT'jTCt, 

 maximum baberet criterium. Ita ejus vis orationis excitabat animos, et 

 ini-oiiilcli.it eos ad gloriam, ut ab ea ad honestum veluti lymphati rape- 

 rentur (4), et A ( 7rpd? erat TW ftsysSst , <jQ<&pQ$ T% 7rvsv(jMTl (5). 

 Gravitalem igitur tragicam retulil, et unice valuit ad TO KTT^^M (6). 

 l\ile ergo Isocrates orationes athletis , Demostbenes inililibus compa- 

 rare solebat (7). Hie enim in diverso genere dicendi nitidus el comtus, 

 ct palaeslrae, quampugnae, magis accommodatus , omnes dicendi veneres 

 est seclatus. 



Cicero conlia dicebat in populo mnllo graviori, neque adeo ad sen- 

 sus omnia referente , qui melius sedari aut excitari poteral elegantiori 

 dicendi genere. Non igitur adeo opus erat fervida ilia Deniosthenis ora- 

 tione, sed veuustate potius et jocis : iisque maxiiue ceniebalur Cicero (8). 



Demosthenes ergo concisa gravitate, Cicero contra longiori et elegan- 

 tiori dicendi genere inclaruit. Tamquam fulmen ferit ille unico lem- 



(i) Cic. Brut. 37. Oral. 39. (2) Dion. Hal. in Dimarcho, p. n4. vs. 09. 



(3) Lucian i< T!t'ivr, T. Dion. Hal. in Thucyd. idiom, pag. 162. 

 (i) Pint, vita Dem. 854. b. (5) Lucian. Encom. Demosth. p. 8g4. 



(6) Longin de suWira. c. to. (7) Pint. IL p. 845. c. Decem or.it. 



(8) Vid. Macrob. sat. III. 5. 



