OS 



0'ioaiD , 



poris momento : hie vero, quo longius progreditur, eo masis omnia con- 

 1 iJoanip loJoniY aafti/jufHT <weeinjjnoo 



sumit, et abripit, quibus oftenditur, et eloquentiae MIS crescit, quo diu- 

 tius dicit (1). Ciceroni enini non opus erat illo vehementiori dicendi 

 genere: fere semper accedebat ad rostra, audientibus ad auscultandum 

 paratis : non adeo in turbidis comitiis i'ulmen illud orationis adhibere 

 debuit, ut audiretur. Coram Caesare quidem dixit in causa Ligarii ad 

 ignoscendum non adeo parato, sed Caesar fuit \ir cultus, ideoque non 

 tarn vehementer oppugnandus, verum leniori potius oratione sensus alii 

 reoque fa rentes excitandi. In eloquendo maximum ergo Ciceronem inter 

 atque Demostbenem discrimen quadras: densior ille, hie copiosior ; ille 

 concludit adstrictius, hie latius; pugnat ille acumine semper, hie fre- 

 quenter et pondere ; illi nihil detrahi potest , huic nihil adjici ; curae 

 plus in illo , in hoc naturae (2). 



Verum Demosthenes , quamvis ab aliis profeceiit , omnia tamen ad 

 illam ^/voTtyT prorsus referebat: ubivis idem ardor, idem impetus, 

 eadem eflervescens oratio. 



In eo vero Ciceronis maxime cernitur praeslanlia , quod rion tantum 

 illo genere excelluerit (3), sed etiam in alio genere sua laude non sit 

 destitutus , uti in pulcherrima ilia Ennensis Veneris descriptione. Et 

 imprimis philosophia adjuvabatur , ut rite anirni affectus perciperet 

 eorum , corarn quibus verba faceret : ita ut audilores rite eo adducere 

 posset, quo tendebat oratio. 



Uti ergo Demosthenes , et alii Graeci , iinum tantum dicendi genus 

 amplectebantur , ita Cicero omnes omnino dicendi rationes referebat. Et 

 hac dote universe Romani Graecos vicerunt, quod in oinni genere 

 doctrinarum , sed maxime in eloquentia , ab omnibus sumerent , qua2 



(i) Longin 1. 1. (a) Quinct. J. 0. X. 



(5) Uti in Catil. ct Phil. 



