(.34) 



tins dicere. Fuit primus inter Romanes, qui ad pragmaticam lustoria: 

 conscribendas rationem accederet, et rerum cansas non tantum indagat, 

 sed ad vitae usum adducere conatur. Ita pessimos nonnullorum mores 

 >ividis coloribus depingit, ut vitarent ceeteri, ne in eundem gurgitem 

 prolabereritur. Qua in re eum plurimis non tantum Romania, sed Grtecis 

 etiam praestitisse putant. Seneca? judicio subscribere non dubito, qui ita 

 de stilo utriusque judicat : In sententia Grseca tarn brevi habes , qua? 

 salvo sensu detrahas. Deme vocem aliquam, constabit sensus, etiamsi non 

 seque comtus , aeque tamen integer : at ex Sallustii sententia niliil demi 

 sine sensus detrimento potest (1). 



Post Peloponnesiaca bella exstitit Socrates , qui pliilosophiam per omnes 

 liominum ordines veluti dispersit. Ita in ejus discipulis censendus etiam 

 Xenophon, qui, philosophia cluce, historias et res suas summa venustate 

 atque elegantia descripsit : ita tamen , ut historian fidem subinde neglexe- 

 rit, ut Socratis placita celebraret. Apud Romanes bella, quibus prasfuit, 

 item scriptis mandata sunt a C. Jul. Caesare ; quorum et pura atque 

 elegans dicendi ratio non minus celebranda est, quam summa integritas 

 atque historica fides. Ejus tamen propositurn non fuit, ut historiam scri- 

 iieret, sed potius ut alii haberent parata, unde sumerent (2). 



In summa tamen Cscsaris simplicitate cernitur vir gravis , cum in 

 sententiis(3), turn in rebus describendis , atque causis rerum indagandis. 

 Apud Xenophontem omnia pulcri studium atque pliilosophiam referunt, 

 quae summa historici virtus videtur. 



Ca3teri post Caesarem, Sallustimn et Livium bistorici in duas sectas 

 rite dividi possunt, quarum altera Livianorum, altera Sallustianorum 

 nomen profitebantur : ita tamen , ut horum numerus illorum longe su- 



(1) Seneca Decl. IX. i. Cf. contr. V. 26. 



(2) Cic. Bruto. 76. (5) Vossius de Hist. Lat. I. i3. 



