C 4 ) 



Ad deterraiBandum autem quaenam crimina publica fuerint apud 

 Romanes, in primis monendum est, non solum ilia quae adversus rem~ 

 publicam committebantur , sed etiam omnia quae leges publica esse vo- 

 luerant, talia fuisse. Unde apparet crimina publica vere dici noil po- 

 tnisse antequam leges de illis latse fvierint. 



Sub regibus vel reges ipsi judicarunt de criminibus, vel duumviris 

 hanc potestatem concesserunt , ut apparet ex judicio Horatiano. Regibus 

 exactis, consules qui in eorum potestatem successerant , judicia crimi- 

 nalia sibi vindicaverunt , teste Bruto filios damnante. Quam quidein 

 judicandi potestatem non diu retinuerunt ; nam lege Valeria, a Va~ 

 lerio Publicola lata, cautum est, ne consul, injussu populi romani , de 

 capite civis quaereret. Quo facto potestas statuendi de vita civium ad 

 populum pertinuit. Earn exercebat populus vel per se in eomitiis, vel 

 per consules , praetor es , aut alios , quos ad singulas causas cognoscen- 

 das constituebat. Magistratus sic constituli qucestores parricidii voca- 

 bantur. Pomponius, de origine juris jf. I. 2. . 23. 



Tandem anno U. C. 604. Piso, tribunus plebis, legem tulit de repe- 

 liuxdis, qua statutum est, ut praetor in singulos annos crearetur ad 

 cognoscendum de criminibus repetundarum ; qua lege quasstio (sic 

 vocabatur jurisdictio quae circa crimina locum habebat , a jure quce>- 

 rendi ) de repetundis perpetua facta fuisse intelngitur. Mox tres alias 

 quaestiones perpetuae additae sunt, nempe de peculatu, de ambitu et 

 de majestate. Unde apparet primum quaestiones perpetuas factas fuisse 

 de criminibus , quae rempublicam directe laedunt ; sed postea Corne- 

 lius Sylla quatuor quaestiones perpetuas caeteris addidit de criminibus 

 quae ob gravitatem quodammodo contra rempublicam commissa existi- 

 mabantur, solicet de siccariis, de veneficis, de falsis et de parricidiis. 



Ha; octo quaestiones perpetuae videntur mansisse usque ad tempora Au- 



