(8) 



versus omnes illos qui vel magistrates vel reipuhlicae causu absentes non 

 erant, C. Sygoniua , O. L. cap. 9. 



Nunc prosequamur ilia quse in principio hujus capitis exposuimus; 

 nempe diximus per accusatorem accusandum in jus vocari. 



In jus vocatio apud Romanes eadem fuisse videtur in publicis quam 

 in privatis judiciis ; videlicet qui accusaturus erat accusandum conve- 

 niebat, et ut se sequeretur admonebat, si sequi nolle t , eum in jus 

 educebat sive rapiebat; sed ne injuriam facere videretur, antea ejus 

 actionis testern aliquem faciebat ; capta scilicet hominis forte intervenien- 

 tis aut proesentis auricula, rogabat eum bis verbis : licet-ne ante star i , 

 id est possumne testem sumere : si respondebat licet, adyersarium frus- 

 ti'antem aut fugientem injecta manu ad praelorem trahebat et liocvfa- 

 ciebat auctoritate legis 1~2 tab., sic enim in ea scriptum erat: si vis 

 vocationi fuat contestaminor. Nunquam tamen permissum erat aliquem 

 e domo sua extrabere. Rosinus , antiq. rom. lib. 9. cap. 12. >offl 9orf 

 ./Vccusando educto ad praetorem qui queestionem de crimine objiciendo 

 exercebat, accusator dicendi potestate impetratd , postulabat ut sibi 

 ticeret nomen accusandi deferre ; hacc postulatio fiebat, ob duplicem 

 causam, vel quia praetor es ipsi multos, a legibus non i exclusos , ab ac- 

 cusalione repellere solebaut, yel quia in officio practoris erat dare, vel 

 uegare actionem; cseterum non solum praesens sed absens quoque postu- 

 labatur. Sygonius O. L. 



Si plures ad postulandum sese offerrent et si contentio inter eos esset 

 de accusatore constitueiido , fiebat judicium quod divinatio dicebatur. 

 Hoc judicio eligebatui- inter eos ille qui ad accusandum magis idoneus 

 videbatur. Exemplum hujus divinalionis habemus apud Ciceronem in 

 oratione in Caecilium in qua Cicero petiit a judicibus ut Caecilio in 

 accusative Verris pracferretar. ^^^ ^U^ui w^ip wua 



