Ille judex sorte obveniebat praetori , et creabatur ex magistratibus , 

 postquam sediles fuerant. Rosinus^ ant. rom. lib. 9>_ cap. 18. Quod 

 nos adbuc magis confirmat in opinione, cum judicem non fuisse pri- 

 vatum, ut plerique contendunt. Hie judex prsetoris, dum interesse noa 

 polerat, partes implebat, et dum praetor aderat, datam actionera exer- 

 cebat, judices sortiebatuv, tesles audiebat, quaestiones habebat, tabulas 

 inspiciebat , quse omnia praetor vel propter occupationes , vel propter 

 dignitatis fastigium non curabat. Sygonius de jud. lib. 2. cap. 5. 



Kum judicem Asconius judicum principem vocat. 



Quotiescumque judicium publicum erat babendum, legitimus judicum 

 uumerus ex judicibus selectis eligebatur , base electio duplici modo 

 fiebatj nernpe per sortem, et per edilionem. 



Modus magis ordinai-ius erat sors , scilicet : omnia selectorum judi- 

 cum nomina in pilas vel urnas conjiciebanlur, atque ex iis numerum, 

 lege ex qua judicium fiebat determinatum , judex quaestionis sortie- 

 batur. Quo peraclo, permittebatur accusatori et reo, rejicere eos judi- 

 c-es sortitos, quos sibi putarent inimicos, vel parum idoiieos. Quod ad 

 modum rejiciendi attinet, anonymus apud Cic. in f^err. 1. cap. 3., 

 refert primum accusatorem rejecisse, et postea defensorem et reum. 

 Cseterum ex hac rejectione apparebat fere semper mens rejicientis : 

 mm ille , qui summam fiduciam in bonitate causae ponebat , judices 

 probos et integros retinebat , ille vero , qui nullam spem nisi in judi- 

 cibus corrumpendis babebat, eos rejiciebat. Cic. in Verr. 



Quamvis nullo loco reperimus, quisnam numerus judicum rejicien- 

 dorum determinatus fuerit , attamen dubium oriri nequit , aut eum non 

 fuisse illimitatum, aut judices subsortitos rejici non potuisse; quia tune 

 rei , judices omnes rejiciendo , judicium suum differre et eludere po- 

 tuissent. Itaque credimus iiiiun numerum non eumdem pro omnibus 



