C '9) 



<fiinvl>nt , et obsignatas, ne corrumperentur , ad pnrtorem defereLut. 

 tiygonius I. cit. cap. 16. 



Qiium dies cognilionis aderat, accusator et reus cilati in jutlicium 

 sci IK 'han t. Accusator vero, dicendi potestato inipetrala, actionem insti- 

 tuebat. Quippe primis diebus crimina singula exponebat , eaque produ- 

 rrndis testibus confirinabat : quac prima oratio tola iuterrupta fuit; deindv 

 productis testibus, aliam orationem babebut qua? erat perpelua. ll.n 

 oratio longa et perpetua accusatio proprie dicebalur. Earn non semper 

 accusator unus peragebat; sed partitis inter se muneribus, plurcs. 

 Haec oralio regulaiiter continebat prooamjum, ad odium et invidiam ad- 

 versus reum iiiflanimandum compositum : sequebatur, si causa pennitte- 

 bat , narratio ad prooeinium confirmanduni. 



Contcnlio non crimen illud solum , quod intendebalur , sed totius 

 vitae praeteritae criminationem complectebatiu-. Itaque accusatores non 

 soluin lesliiiionia adbibebant, veruni cliuui argunicnta , id est , ex ipsa re 

 ct vita rei superiore aumptas conjecturas, suspiciones et signa; omiuMuqur 

 induslriam suam intendebant, ut faclum fuisse, quod objiciebatur , os- 

 Icnderent. Cotitentio continebat onmia, quibus lex violata fuisse, de- 

 monstrabatur. Jnde vsuccedehat peroratio gravis et vehemens. Itaque ar- 

 cusatio mini aliud erat , (|uaiu perpetua oralio, ad crimina inferendu 

 atque augenda, artificiose composita. Quod tempus, duranle quo aecus:i- 

 luii dicere licerel, attiaet , alii fuisse exisliniant 20 dierum, alii j 

 ciorum, alii plurium. ^fsconlus ad f^err. "2. cap. 11 in fine. 



Accusatione perfecta , patroni defensionein aggrediebantur eo di? , 

 qui essct a pra-tore ex lege constitutus. Caeteruni ut accusatores ad 

 inina inferenda, sic patroni ad diltienda, partitis inter se raunenbns, 

 orationem srocipiebaut. Pncdpua defensionis inodia erant , vel fartuni 

 uegare, v*:l factunt in casum legis non incidere, vel jure fa<'tu!ii < 



