( 28) 



tabatur, se certo die Titkun v. g. de majestate acousaturam ., ac 

 proinde ei denuntiabat ut adesset ad audiendam accusationenu 



Haec formula vocabatur diei dictio ; dicta die, in rebus capitalibus 

 fades, in pecuniariis prce des a reo poscebat magistratus. Si idoneos spon- 

 sores reus dare nori posset, in carcerem conjiciebatur et ibi usque ad 

 diem judicii asservabatur. De vadibus Livius 1. 2; de preedibus A. 

 Gellius lib. 7. agit. 



Adveniente dicta die , magistratus accusator ex rostris reum citabat. 

 Turn poterat magistratus major , aut par accusatori pro reo intercedere , 

 ne citaretur, et si reus absens esset, poterat excusari. Si vero citatus 

 neque excusatus abesset, potestatem magistratus habebat pro arbitrio 

 ei poanam irrogandi. P^arro apud ^gellium. 



Ubi yero primum adesse jussus, deinde secunda actione citatus, ades- 

 set, accusatio incipiebat. Cic. pro domo. 



Accusatio hsc triplex erat , siquidem intermissis diebus , ter babe- 

 batur ; eodemque artificio conficiebatur , quo superiores , de quibus 

 diximus in dissertatione de judiciis publicis. Quippe accusator crimen 

 proponebat, idque testibus et argumentis probare conabatur. 



In smgula accusalione poeuam mulctamve pro arbitrio magistratus 

 accusator dicebat , quod anquisitio vocabatm-. Anquisitionis vero for- 

 mula haec fuit: Quando igitur haec et ilia, quce dixi , fecisti , ob 

 ras res ego tibi mulctam dico , slve perduellionein judico. Livius 1. 1. 

 Dionysius lib. 7. Cicero pro Scauro. 



Postquam autem accusator ler bane actionem perfecerat, turn ro- 

 gationem scrip tarn promulgabat, in qua crimen et poenam comprehen- 

 debat. 



Rogatio per trinas nundinas promulgabatur ; quo peracto , accu- 

 sator quartam accusationem instituebat et potestatem dicendi ad suaiu 



