(54) 



declaratione graviorem vel mitiorem fieri. Deinde sunt plura delicta 

 apud nos, quae characterem criminvun non assumunt, et consequenter 

 poenis afflictivis et infamantibus non pvmiiintur, nisi certae circumstan- 

 tiae adsint ; itaque applicatio poenae semper ab iisdem circumstantiis 

 pendet; hae autem adesse non censentur, nisi juratus hoc declaraverit. 



Apud Romanes e contra , ubi judices non pronuntiabant de circumstan- 

 liis, sed tantum reum simpliciter condemnabarit vel absolvebant, cum 

 leges publicorum judiciorum poenam determinatam , pro omnibus cri- 

 nunibus, quae in singuJani legem incidebant, decernerent ; Praetor sen- 

 tentiam condemnatoriam judicum pronuntiando , si poenam non adjun- 

 geret , rem ad legem rejiciebat : ideoque base prommcialio erat vera 

 condemnatio. 



Ex bac differentia et ex eo, quod lex hodierna maximum et minimum 

 poenae plerumque pro singulo crimine decernat , nata est , in modo 

 procedendi nostro , dispositio quse apud Romanos non invenitur ; iiam 

 debuit legislator quemdam jurisperitum constituere qui, ponderatis cir- 

 c-umstantiis , justum poenae gradum crimine promeritum applicare possit. 

 Itaque boc munus judicibus , qvii curiam criminalem eflbrmant , lege 

 mandatum est (1). In dubium certe reyocari non potest juratorum judicia 

 judiciis Romanorum circa boc piuictum anteponenda esse ; quum enim 

 poenae apud Romanos semper eajdem essent pro iisdem criminibus , 

 nulla babita circumstantiarum ratione, justa inter crimina et poenas 

 proportio plerumque deficere debebat. 



Reo absoluto , non sequi possunt , sicuti apud Romanos , duo judicia 

 calumnies et praevaricationis , quia nub 1 a accusatio curia3 criminali sub- 

 metti potest, nisi ex arresto sectionis accusatorial curiae regalis (2). At- 

 tarnen reus absolutus facultatem habet actionem ad damnum et interesse 



(i) Art. 565. C. J. C. (2) Art. 271. C. 3. C. 



