in crudiendis discipulis suis methodum quae post eum semper optima celeberri- 

 mis juventulis institutoribus visa cst, (i) et illam amplexus in eo cral, ut dutn 

 omnium animos cognitionibus propria activitate reperlis oniarct, juveoiliaque 

 coruin pectora virlutis amorc iuflammarct, (a) praeterea in mente eorum, qui 

 philosophico ingenio praediti essent , matrem sequelarum gravissimarum ideam 

 scientiae excilaret. Plurima eorum quae Xenophon nobis ut Socrati propria con- 

 servavit , tanquam hoc spectantia considerari possunt , atque in iis quae Socrates 

 de semetipso in apologia el Alcibiades de magistro suo, panegyricum illius pro- 

 nuncians, praedicat, idem studium non obscure expressum cernitur. (3) Si igitur hoc 

 tanquam centrum iuclolis philosophicae Socratis nobis cogitemus , facile contra- 

 dictionem quae inter ea , quae Plato et inter ea , quae Xenophon nobis de Socrale 

 referl, intercedere videtur, tollemus, et rationem videbimus , ob quam rerurn 

 philosopliicarum scriptores , quanquam ipsi plerumquc verae causes nescii , jure 

 cum Socrate novam in historia philosophiae periodum incipiant. Ac quod Xe- 

 nophon dicit Socratcm, si aliquem docere vellet, maximam curam adhibuisse ut 

 sciret quarumnam rerum ille quern doctrina imbncre cuperet peritus csset , ut 

 proficisceudo ab iis, quae pro verissiinis haberet , cum ipso disputaret, (4) fa- 

 cilem ex studio, quod tanquam principalem characteris philosophic! Socralis 

 notam agnovimus, explicatum nanciscitur. 



Etenim quum sccundum indolent quam ill! tribuimus maxime in eo esse de- 

 beret ul demonstraret longe saepius abesse, ut sciamus eas res quas scire nos 



'" .AA KMI *A iJfi,Ti f < xrix,>Tts. Ita Socrates loquitur cum Thcactclo in Plat. Thcxt. 

 C. 7. pag. a4o. e< -l- Tauclm. 



(i) Nominabo tantummodo cl. v. Rousseau qni de Emilio sno dicit : K Force d'apprendre de 

 K lui-memc il use de sa raison et non de celle d'autrui : car pour ne rien donner a 1'opinion, 

 K il ne faut rien donner a rautorite , et la pluparl de nos erreurs nous viennent bien moins de 

 it nous que des autres*. L. II. p. 102. 



(a) Cf. van Hemert : Waarom verdient, etc. p. 14 ct sq. prxsertim a8 et 45. 



(3) Cf. Plato. Apolog. el Sympos. passim. 



(4) nnr. fti, yap ftaXifm tfttkH tuirtT ilJiut, trtt TK iVr/*> ill rT rwri VV", etc. 



Xen. Mem. IV. 7. i. 



