( 200 ) 



adhibitam, ut pignoris privilegio utamur; vernm numerate eum in finera 

 esse debet, ut inde restitnatur, debitor! ipsi, aut alien cuicurnque, modo, 

 ut ipsi numeretur, a domino sit inandatum, nam, qui mandat numerari, 

 ipse intelligitur accepisse. Jlaque, si quis redemptori, sive alleri, domino 

 iion mandante, pecuniam crediderit , eaque ac sedificium reslituendum 

 i'uerit adhibita , nullum in creditoris seeuritatem tribuitur pigiins. Neque 

 pignus competit ei, qui pecuniam alteri credidit, quae casu fortuito in 

 aedificii restitutionem est impensa. 



Utrum autem oporteat, ut pecunia credita vere ad aedificii restitutio- 

 nem sit impensa, inter scriptores contro vertitur. Oportere, ut aedificium 

 restitutum sit, nullus negabit: sed volunt Meiszner (1), Dabelow (2), 

 Gliick (3) , Gmelin (4) et f^oet (5) , requiri porro ad nostri pignoris 

 existentiam , ut ipsamet pecunia credita ad aedificii restitutionem sit im- 

 pensa : id enim ex ipsa crediti indole elucere, neque minus ex novellis 

 ubi dicetur : in his omnibus posteriores creditores } quorum pecuniis 

 res acquisitas vel renovates sunt , priores sunt us , qui multo sunt 

 untiquiores" (6). Tamen , cum Pf^arnkoenig (7) nobis amplecti senten- 

 tiam liceat contrariam. Non video qua luce appareat ex ipsa crediti 

 natura requiri , ut eadeni pecunia ad reslitutionem sit adhibita : in lege 

 nostra etenim modo dicitur, pignus competere iis, qui pecuniam credi- 

 derunt ob sedificum restituendum , nulla distinctione , an ipsa eadem 

 pecunise adhibita sit, nee ne : quis caeteroquin modus esset probationis an 

 sit nee ne adhibita eadem? Quoad novellam, qua una maxime adversarii 

 stabant, earn non de existentia nostri pignoris agere, sed de solo pignoris 

 privilegio, melior docet interpretatio , et notat J^arnkoenig. Atque , si 

 dubitare perseveraveris, respice, quaj egregium argumentum ab analogia 

 pro nostra sententia continent leges (8), quas tamen, ne nimiurn lectores 

 merer, transcribere omittam. 



fi) Meiszuer, vora stillschweigende Pfandrecht, 79. 



(2) Dabelow, Concurs der Glaiibiger, pag. 200. 



(3) Gliick, Erlauterung der Pandekten , vol. 19. pag. 35-38. 



(4) Gmelin, Ordmmg der Glaiibiger, io4. 



(5) Voet, ad Pand. hoc tit. 28. (6) Novell. 97, cap. 2. 

 (7) Warnkcenig, comm., vol. I. pag. 5io. not. 2. 



(8; L. i. 9. L. 7. dig., lib. XIV. tit. i. 



