( 204 ) 



Nos autem cum Gliick (1), Meiszner (2), illam opinionem non feren- 

 dam censemus, Calistrati effato nixi: cc si posteriori creditori fiscus 

 successerlt, inquit, eo jure utitur, quo is usus erat, cui successit" (3). 

 Quae juris principiis valde consentanea stint: namque fiscus private per- 

 sonee succedens , privatam quoque personarn reprsesentare intelligitur , 

 adeoque alio jure ac ipsius auctor uti plane nequit. Nee obstat quod 

 adversarii contendunt , Calistrati locum intelligendum esse , ut pro 

 tempore elapso, aiitequam successisset fiscus, modo privati jus ei com- 

 peteret ; verum fiscal! privilegio eum uti ab eo , quo successisset , quod 

 probare conanlur ex Ulpiani fragmento, ubi dicitur : fiscus cumin 

 privati jus succedit , privati jure pro anterioribus successionis tem- 

 poribus utitur. Ceterum posteaqaam successisset, habebit privilegium 

 suum" '(4). Sed Ulpianonon dehypotheca tacita fisci, verum de privilegio 

 exigendi sermonem fuisse, egregie Meiszner probavit, et ex ipsius loci 

 tenore prima facie elucet. Si hoc non admitteretur, manifesta esset Ca- 

 listratum inter et U/pianum contradiclio , quae sane ferenda non est , 

 ubi expedita auxilium fert interpretatio. 



Neque desunt scriptores (5), qui fisco tacitam addicunt hypotbecam in 

 bonis debitor-is pro pcena, id est, pro pecunia, qua ei quis est condem- 

 natus. Nos iis suffragari non possurnns, nee suffragantur Doctores Lova- 

 nienses (6), H^estenberg (7), Gliick (8): nam rationes, quibus pras- 

 fati scriptores suam sententiara firmare student , infirmare videntur. 

 Dicunt ex judicio, quo quis condenmatur, oriri obligationem quasi ex 

 contractu ad mulctam solvendam , quod fit litis contestatione. Sed buic 

 ratiocinio, ceteroquin falso, quum litis contestatione nequeat fieri, ut 

 actio personaiis in rem evadat, plurimae leges obstant : Modestinus dicit : 

 in summa scienduin est omnium fiscalium pasnarum petilionem cre- 



(O Gliick, Erlauternng der Pandekten, vol. 19. pag. 69. 



(2) Meiszner, stillschwejgeiide Pfandrecht, pag. 289. 



(3) L. 3. 7. dig., lib. IXL. tit i4. (4) L. 6. dig., lib. IXL. tit. i4. 



(5) Erxleben , principia de jure pignorum , 66. Hfilifeld, de hypoth. fisci, J 9. 



(6) Recitationes Lovanienses, lib. XX. tit. 2. 17. 



(7) Westenberg, principia juris, lib. XX. lit. 2. $ ID. 

 (&) Gliick, Erlauterung der Pandekten, vol. 19. pag, 83. 



