(210) 



Lovaniensibus (1) et Von Gmelin (2), illam tune modo locum habere 

 placuit , si usumfructum eorum bonoruin pater baberet. Cum autem 

 leges ubique cle sola adminstratione dicant , verier est senteutia existi- 

 mantium, competere dummodo pater aduiinistrationem hahcat: ideoque, 

 quemadmodum dicit Glilclc (3), hujus hypothecs ususfructus fundamen- 

 tum esse nequit, quod, cufatore non existente, ad patreui, ut proxirnum, 

 bonorum pertinere soleat administratio. 



Utrumne ah initio, anpotius ex eo tempore, ex quo male aliquid ges- 

 tum fuerit, inciperet haec hypotheca, veteres in siinili causa dubitasse, 

 ipse tradit imperator ; compendiosa autem narratione interpretatur : 

 Initium gerendce Qel deferendae administrations vel observations 

 esse spectandum, etnon tempus , ex quo male aliquid gestum fuerit" (4). 



Ad alteram pergimus hypothecam in parenturn bonis concessarn : si 

 enim pater vel mater ad secundas nuptias transierint, prioris matrimonii 

 lucra nuptialia, quorum ususfructus ad parentem remanet, liberis ex eo 

 natis acquiruntur, pro quibus ad eos transmittendis cautum est pignore 

 tacito in omnibus bonis binubi parentis , necnon in ipsis adeo illis lucris 

 nuptialibus , ut ait Justinianus : in illo etiam veterem sanctionem im- 

 plentes praecipimus , exemplo matris , cujus res post secundas nuptias 

 filiis ex priori matrirnonio natis in hypotheca suppositce sunt ad 

 conservanda Us lucra, quae ex priori matrirnonio ad earn pervenerunt , 

 patris quoque bona, quae habet, habiturusque est, filiis ex priori 

 matrirnonio natis, post secundas ejus nuptias ad ea conservanda , 

 quce ex eorum matre lucratus est, supposita esse" Cum autera eo 

 utantur jure liberi, ut bona extantia vindicare possint, utpote ejusmodi 

 proprielarii, clarum evadit, quasi subsidiariam ipsis esse hypothecarn qua 

 nempe utantur, lucris nuptialibus consumptis. 



Ceterum hie adrnodurn singulare videri posset, quod hypotheca ex 

 momento prioris matrimonii soluti extitisse fingatur (5), licet tune rerum 

 dominium ad hberos nondum pertinuerit , cum demum ipsis eorum 



(O Recit. Lovan. loc. laud. (2) Gmelin, Ordnung der Glaiibiger, p. 472. 



(3) Glu'ck, Erlauterung der Pandekten , vol. 19. pag. i35. 



(4) L. 6. 4. cod. , lib. IV. tit. 5o. (5) Novell. XXII. cap. a4. 



