(217 ) 



secundum arguinenlum, aeque fatebimur, olim sponsam privilegium exi- 

 i>endi babtiisse, et Justinianum a privileges illis ad bypotbecam lacitam 

 umcltiilt'ie ronsursse; sed euni in noslra causa idem fecisse, nullus pro- 

 ba\il. .Ncqnc uiajoris uiomcnti est lertium argumentum : etsi enim quan- 

 cl<><|ue Jiirisconsulli et Imperalores dotem appellavernnt , quod sponsa 

 |. mimeravit, minus exacte sunt locuti, et procterquam exinde niliil 

 concludi possit , ubi ex professo de dotibus tractant, ita loqui non solent, 

 naiii, tcsle Ulj)iano: cc ubicumqite inalrimonii nomen non est f nee dos 

 cut"' (1), ubi enim accurate loquuntur Roniani pecuniam , a sponsa 

 pra'iuimiTalam, quasi dolls nomine disignant. Quarli argurnenti etiam 

 est maxima t'ragilitas: nam dotem, secundum superiora, intelligere non 

 pnterat imperator , ubi iiulluin extiterat niatrimouium. Tandem, quod ad 

 u i I iniiiiii , nempe quod Juslinlaniis aclionem ex slipulatu et rei uxoriaj 

 in unam fuderit(2), cui liypolbecam inesse voluit, nee hide sequitur quid- 

 quam, quippe quum sponsa earum actionum, ex quibus facta est actio 

 ex stipulatu , plane nullam liabere potuisset, sed multo potius , teste 

 Hermogcnlano > condictionem (3), uti suspicor, earn, quam Romani ap- 

 pellant causa data causd non secutd. Illius sententiae argumentis pro- 

 fligatis, rationes in alterius opinionis favorem summalim exhibeamus. 

 ISimirum sponsalibus, sive de prassenti, sive de future, initis, numquam 

 consummati matrimonii jura concedi possunt; nee vera est dos, quod 

 dotis nomine praenumeravit sponsa; personale privilegium expressa legis 

 dispositio et sponsse tribuit, sed Justinianus non nisi de uxore loquitur, 

 nee latiorem interpretationem recipiunt bypothecae; plurimae ralionum , 

 quibus sese commotum dicit legislator ad taciturn pignus uxori conceden- 

 dum , in sponsa cessant ; accedit denique , quod , cum jura dotis ab eo 

 competent lempore, quo contractum est matrimonium, sponsaa numquam 

 cedat dies, a quo initium caperet bypotbeca. Quibus moti, censemus 

 cum Warnkoenig (4) , Thlbaut (5) , Gesterdlng (6) , Gmelin (7) , 



(i) L. 3. dig., lib. XXIII. tit. 3. 



(a) L. 7 princ. et $ i. L. 8, 9, 10 dig., lib. XII. tit. 4. 



(3) L. 74. dig., lib. XXII. tit. 3. (4) Warnkocnig, comm. , vol. I. pag. 5o6. 



(5) Thibaut, System des Pandekten-Rechts, G43. 



. (6) Gesterdirg, Pfandrecht, pag. no. (7) Gmelin, dis. de jure dolis.JS. nota 12. 



a8 



