(224) 



Ut mine ad hypothecam veniamus, in emphyteutae bonis concessam, 

 de ea non una est scriptorum sententia. Plerique, inter quos Meiszner(l], 

 liauc hypothecam plane negant. Alii contra earn omnibus dominis praedii 

 emphyteutici adscribunt. Sed Justiniano dicente : et volentibus prce- 

 positis sacrarum domuum licebit prcedia aut domos defendere , nullam 

 metuentibus meliorationum rcdditionem. Sed si quidem dcterius fecerit 

 praedium aut suburbanum aut domum, qui emphyteusim percepit : 

 cogi eiim de suo diligentid ac restitutionem prisci status facere et obli- 

 gatum esse ad hoc ipsum et heredes ejus , et successores 3 ejusqueres" : 

 extra dubitationis aleam collocatum censeo, utramque sententiam a vero 

 recedere, quum de solis ecclesiasticis dicatur et res emphyteutse obli- 

 gatae teneri jubeantur, quod dici neutiquam posset, nisi hypothecae jure 

 concesso: igitur eorum opinio, qui cum Gluck , Warnkoenig, Thibaut, 

 Schweppe et Heise dicunt, solis ecclesiis in bonis emphyteutae hypo- 

 theca tacita cautum esse , si ejus culpa deteriorem fecerit fundum , 

 verissima est dicenda. Hnjus hypotbecas initium esse a momento, quo 

 quid deterius factum est, ex ipsa rei indole elucet. 



Quas hactenus recensuimus, hypothecas legales ila omnes sunt com- 

 paratse, ut singulae fundentur legis dispositione speciali. Verum ob sin- 

 gulare commodum, aut aequitatis rationem, species excogitarunt scriptores 

 yarias, quae neutiquam lege niti intelliguntur , et spuriorum nomine, ut 

 fecit Harprecht , sunt notandae , ideoque rejiciendae , et ne quidem a 

 nobis referendee. 



(i) Meiszner, von Stillsweigende Pfandrecht , 198. 



