(239) 



Primum , imperator jus antiquum non nisi maxima verborum pompa 

 abrogare solet: nee enim quidquam bujusmodi hie in medium protulit. 

 Deinde , verba : licet antcrioria aint temporis privilegio vallati } " 

 satis ostendunt, imperalori sermonem fuisse de creditoribus hypotheca- 

 riis, rjui temporis privilegio, ut ipse alias dicere solet , utuntur: quippe, 

 si de absolute privilegiatis dixisset, de temporis privilegio diceus, super- 

 vacanei operis culpam evitare hand potuisset , quum, quod ad absolute 

 privilegialos, priorilas temporis non respiciatur : quo jure igitur dicant 

 adversarii , imperatoris verba non ad regulam polior jure , qui potior 

 tempore" , spectare ? Haec insuper eo firmanlur , quod Justiniani No- 

 vella novum jus statuente, imo jus antiquum corrigeule, stnctissima 

 interpretatione nobis sit utendum, non vero latiori, quemadmodum adver- 

 sarii faciunt. Tandem, quis crediderit, nova lege imperalorem fisco suo 

 damuum inferre voluisse? lis rite perpensis, merito ab bisce auctoribus 

 nos recessisse credimus, et fisco priorem inter privilegiatos jure etiam m>- 

 vissiniii addicimus locum. 



Sed e controversia egressi, in all cram incidimus, eamque a mullis, si 

 qua: alia agiiatam : bane nempe facit Ulpiani locus : ai quis mihi 

 obligaverat, quae habet habiturusque csset , cum fisco contraxerit : 

 sciendum est y in re posted acquisita fiscum potiorem esse debere , 

 Papinianum respondisse : quod constitutum est: praevenit enim cau- 

 sam pignoris Jiscus" (1). Sane ilia verba clara sunt ; tam inauditum 

 tamen est alias in jure Romano jus, quod fisco daret privilegium in bonis, 

 post contractum cum eo quaesitis, ut multi jurisconsulti id denegaverint. 



Kx iis jam suspicatus est Occurs ius legendum esse: si quis mihi 

 obligaverat quas habet habiturusque esset, cum fisco jam ante con- 

 traxerit'' (2). HUQC sequitur Noodtius (3), suamque opiuionem non 

 spernendis argumentis firmat. Aliam et febciorem forte lextiis emenda- 

 tionem proposuit Fomerius (4): locum esse mutilatum scriptorum in- 

 curia, qui geminaliouem verbi cum parum inlelligenles, unum cum 



(i) L. 28. dig., lib. XLIX. tit. i4. (2) Gloss, ad Leg. laud. 



(3) Noodt, comm. ad dig, lib. XX. tit, i4. (Oper., pag. 44;.) 



(4) Forner., eUct. , lib. II. cap. i4. ( in Ottonis thes., loin. II. pag. 74. 



