( 22) 



Vos me convertam, Perillustres Academiae Curatores, quorum consilio et 

 auctoritate ad lianc sum exoptatissimam stationem traductus. Vos autem 

 vel extraneis notum ac celebratum est, quam insigni cura et presidio 

 ingenuas artes , et hanc Academiarn tueamini, qua?, optimi Regis bene- 

 ficio, huic clarissimae civitati eximium decus accessit. In qua nuper etiam 

 Celsissimo Principi liberalissime volenti, ut his disciplinis. de quibus dixi, 

 locus, tamquatn novum prolixae suae in doctrinse studia voluntatis mo- 

 nunientum, tribueretur, Vos ita auctores fuistis, ut facile intelligeretur, 

 quantum sit in Vestra procuratione ad bonas literas ornandas momentum. 

 Quo magis de me timeo, Amplissimi Viri, ne Vestra de me concepla 

 spes major sit, quam quae aut in bane eetatem, aut in has vires , qua? 

 sane exiguae sunt , cadat. Metum tamen hactenus tantum non vincit 

 harum disciplinarum, quibus explicandis praeesse me voluistis, amor,ut 

 ingenue et acceptissimam mihi provinciam, et Vobis pro Vestro de me 

 judicio penitus obstrictum me gratissimo animo agnoscam. Unde hoc 

 sponte redundat, quod jam confidentius Vobis recipio spondeoque, quid- 

 quid in me diligentiaa , contentions , laboris sit , id omne me summa 

 religione in hanc Academiam , et ad exspectationem Vestram , si minus 

 explendam , aliquo tamen intervallo sequendam , collaturum. 



Vos autem, artium doctrinarumque Professores Celeberrimi, velim , 

 ita existimetis, vos muneris socium me juvenem habere, qui quantus ad 

 eum ex vestra consuetudine et eruditioriis fastigio fructus sit perventu- 

 rus, magna cum voluptate praesentiat. Voe enim ita video in animum 

 vestrum induxisse , Academiarum saluberrimum institutum non tantum 

 juventuti erudiendee prodesse, sed etiam hteris, consociatis ingeniis viri- 

 busque, promovendis, et studiorum communicatione prsestare. Ego qui- 

 dem nihil magnopere in ccelum vestrum affero , nisi vehementem ex 

 vestro ingenio proiiciendi cupidinem , turn perrnagnum vestri consilii ves- 

 treeque amicitias desidei-ium : quibus prsesidiis si ero instructus, efficiam 

 ni fallor, ut, quidquid in me conluleritis, quamquam non continuo vo- 

 biscum certare, vel par pari reponere queam , non inepte tamen collo- 

 catum videatur. Observantiam vero, omnis officii praestationem , animi 

 applicationem et fidem, certo scio , nunquam in me desiderabitis. His 



