( 262 ) 



repeti posset, quippe qui debitoris negolium gessisset. Plures tameii video, 

 qui hauc dislinctionem rcjiciunt: el profecto videtur rejicienda , si ad 

 sequentia Marciani verba attendaraus: Sed tamcn usurarum, intuit, 

 quas creditori primo solvit, usuras non consequetur. Non enim ncgo- 

 tium alterius gesslt, sed magis suum. Et ita Papinianus libra tertio 

 Responsorum scripsit, et verum est"(\ ). Nee obstat , quod dicat ff^estphal: 

 cessare hie legis verba, negotium enim debitoris esse gesluni. Nam magis 

 st, ut tuuc creditor oflferens , licet suadente debilore, proprium ges- 

 sisse negotium, propriamque promovisse utilitatern dicatur. Taudem, ut 

 successionis bypotbecarise indoles et natura diligenler perscripta ha bear 

 tur, reliquuin est, ut addamus, reaiotiorem creditorem , vi juris off'e- 

 rendi in potioris bypotliecam succedentem , conditionem interuiedii cre- 

 ditoris deteriorem facere nuinquam posse (2). 



Ceterum jus ofTerendi in onini piguorutn genere obtinet, tarn in ex- 

 presso quani tacilo , in pnetorio, etiam in privilegiatis , adeoque contra 

 fiscum, et uxorern, quae dotem repetit, uno verbo, in omnibus, quot- 

 cumque in jure prodantur pignorum species. 



De creditoribus, quibus jus offerendi competeret, non una est scrip- 

 lorum sentenlia. Gesterding (3) , Haubcld (4) , Becmann (5) et alii 

 sustinent, illud posterioribus tantum creditoribus competere, ita quidem, 

 ut creditor tempore prior semper prseferri posteriori deberet. Alii, nee ii 

 pauci, inter qiioslaudabimusSchiveppe(6},6'chulting(l\ Pf^arnkoenig (8), 

 Leyser (9) et Gluck (10), malunt jus oflerendi omnibus addicere credito- 

 ribus, sive proximis, sive remotis, imo et potiori adversus inferiorem , 

 quoties ipsius intersit, dummodo hypothecam babeant in eadem re cum 

 creditore, cujus locum occupare student. Sane huic opinioni non me- 



(1) L. 12 . 6. dig., lib. XX. tit. 4. 



(2) L. 12. 9. eod, (3) Gesterding, Pfandrecht, pag. a6. 



(4) Haubold , de jure offerendi, cap. III. i. in fine. 



(5) Becmaiiu , diss. de successione , etc. J 17. 



(6) Schvreppe, Romisches Privatrecht, vol. I. 322. 



(8) Schulting, ad Pauli sent, recept. , lib. II. lit. i3. 18. 



(9) Warnkoenig, coinm. , vol. I. png. 53i. 



(vo) Leyser, Medit. ad Paudeclas, spec. GCJXXXI. med. 6. 

 (n) Gliick , Erlauteruug des Paudcktenrechu, vol. 19. pag. 355. 



