( 267) 



faota, firm urn stare, etsi de co inter pusciscentes convenerit? Nam civium 

 pactis rei nalura fraiigi nequit, nee fieri, ut obligatione, quae est prin- 

 oipale, sublata, pignus, quod est accessor! utn, non intereat; ideoque, si 

 pasciscenles, novatioue facia, jus pignoris reservassent, autiquuin jus 

 pignoris non ad novam obligationem Iransiret, sed plane novutn pignus 

 concederetur (1). Veruintamen a niuiio juris rigore nierito placuit rece- 

 dere, atque obtinuit, non obstante novalione, pignoris reservalionem 

 eilectum sortiri, quod pluriinis fragmentis fulciri credinius (2) 



Quaeri poterit quoad debiti oblalionem, quid, si creditor pecuniam 

 nollet accipereoblalam? an ex eo, quod per euni slat, quominus pecuriiaru 

 accipiat, quasi conditione implelu, pignus liberarelur ? Nequaquam: so- 

 lutioue enim ejus quod debelur et praestalione , non oblatione liberatio 

 nascitur. Dalur tainen et in hac iisque siniilibus causis adversus crediloris 

 injiistain recusationein debitori cautio, niniirum ut, illo recusanle, pecu- 

 ii ; a testalo oblata consignelur, et solernniter deponatur in loco aliquo 

 publico, id est, in quo idoneus judex earn reni cleponi jusserit; quo sub- 

 seculo scilicet, et debilo liberatur debitor, et pignoris jus extinguitur (3). 



Confusione liberatur pignus cum eadern persona siniul rei obligatae 

 dominiis et creditor pigneralitius esse coepit: utputa, creditor pignerati- 

 tius pignoris acquishit doininiurn , aut rei dominus creditor! tamquam 

 heres successit, vel obligatio ei cessa est (4): is scilicet casibus pignus 

 omnino extitigui ex eo clarum est , quod principal! obligatione lapsa , 

 quippe quurn nemo creditor simul et debitor esse possit, pignus ipsum 

 per consequentiatn intercidat necesse sit. Sed boc non est perpetuum ; 

 propter aquitatem placuit a juris recedere rigore, et rescissa conf'usionis 

 causa, jus pignoris reviviscit. Quinimo certis casibus cotifusioni locus 

 non eat, quainquam creditor rerum obligalarum dominus sit, tumque 

 hypothecaui in propriis rebus consistere cernitur: quippe qua ei opus est, 

 ut contra inferiores creditores sese defendat. Siquidem, primuin extra- 

 neus rei obligate possessor bypolhecam in sua re babet , si ei debitum 



(i) Getterding, Pfaudrecht , pag. 286-287. (2) L. unic. cod. , lib. VIII. tit. 17. 



L. 3. dig. , lib. XX. lit. 4. (3) L. 19. cod. , lib. IV. lit. ai. 



(4) L. 3o in Cue digett. , lib. XLIV. tit. 2. L. 29. dig. , lib. \ ill lit. 17. 



