PROLEGOMENA. 



Oi verum sit, reruni Bellis Sacris gestarum gloria et magnitudine ex- 

 superatam fuisse fabulosam heroi'corum temporum memoriam (1), popu- 

 lorumque suscepta in terras remolissimas itinera maximis in causis lia- 

 benda esse , quae unquam generis humani fata moderatae sint (2) ; vix 

 dubitari potest, an ullum sit argumentum in otnni literarum disciplina , 

 quod cum historico, turn pbilosopliico celebrium ilia ruin medii aevi ex- 

 peditionum. studio , et dignitate pra'stantius, et utilitate coinmendabilius 

 judicari debeat. Atquc profecto, quodnam niajus spectaculum potest ex- 

 cogitari , quam duarum orbis partium populorum , qui , religionis causa , 

 de ejus irnperio decertareut, alteros, postquam dudum propiores peri- 

 culo fuerant atrocissimae servitutis jugum subeundi , velut inopinato 

 sedibus suis excitari, unita contentione in remotissimas regiones hostium 

 ferri pracipites, nee ullis posse laboribus aut infortuniis deterreri, quo- 

 minus, ad eos debellandos, duo circiter saecula nihil non experirentur ! 



J''.nimvero nolunms putet quis, sacras expeditiones baud alia de cans A 

 quam ad sepulcbrum Salvatoris vindicandum, fuisse susceptas (3). Negari 

 quidem nequit, infidelium vexationes atque crudelitates, quibus, supra 

 quam dici possit , cbristiani transmarini afiiciebantur (4) , praecipuam 

 quamdam causam fuisse , cur ea bella gesta sint ; at seque verum est , 

 l uiic publicara rem earn in conditioneni incidisse , ut in oppugnandis 

 Asiae Africseque eversoribus non minus universae Europae, quam devicla- 

 rum ab iis provinciarum Orientalium, salus posita esset. 



Saraceni scilicet et Arabes, jam jam a saeculis VII et VIII, spatio anno- 

 rum octoginta , majorem provinciarum regnorumque numerum imperio 

 suo subjecerant, quam omnis Romanorum virtus per annos septingentos 



