(16) 



purissimi et tribus auri marcis , oppignoravit (56). Eadem ductus ra- 

 tione, Balduinus Hannoniorum Comes, Interamensis Provincise oppidum 

 et alia beneficia, auri pondo et quiiiquaginta marcis argenti , Episcopo 

 Oberto Leodiensi vendidit (57). 



Cunctis itaque rite compositis, Gothofredus cum fratre suo Balduiuo 

 et reliquo comilatu nobilium, qui ad Mosae Mosellaeque ripas corivenerant, 

 Augusto merise MX.CVI , per Germaniam et Hungarian) signa movit. 

 Praegressa ilium virtutis sure armorumqne fama (58), earumdem regiontim 

 populos, quos praecursores ejus nonnisi hostes habuerant, ipse baud aliter 

 quam atnicos sociosque expertus est. Enimvero quum iis, quse accide- 

 raut , exploratis , indomitam rnultitudinem rapinis atque perfidia sibi 

 cladem maturasse intellexisset , vir religiosissirrius criminibus in fort u- 

 niisque eorum ingemiscens, a dignilate atque justitia alienum judicavit, 

 ut in vindictam incumberet. Misit ergo ad Carlonjannum , Hungariae 

 Regem, fra treat Baldoioum et ejus uxorem cum omni familia obsides , 

 omnemque per exercitum in depreedatores mortis decretum promulgari 

 jussit. Ita optatissimam ei Principi (iduciam fecit, et ex sua parte legiones 

 severissirna disciplina incedentes, Ducis sui sapientiam siugulis passibus 

 comprobabant (59). Sic feliciter ejus regni finibus peragratis, donisque a 

 Carlomanno , rerum prosperrimuru cut-sum ex anirno apprecante , post 

 receptos obsides, cumulalus, eadem ratione immensas Bulgarorum. silvas 

 emetitus est. Porro, ubi Pbilippopolim pervenisset, accepto nuntio, Hu- 

 gonem Magnum, quern, ardore maturandae ante caeteros viae, ex Apulia 

 in Illyricum cum paucis navigantem, magna tempestas ad oram Epiri 

 conjecerat, illuc non multis ante diebus transvectum, Constantinopoli 

 arctiore custodia asservari , nulla mora legates misit ad Imperatorem , 

 qui illustrissimum commilitonem quam primum dimitti postularent. 



Alexius eniru, quum aliorum animos ex suo dimetiens, nullam virtuti 

 fidem haberet, veritus, ne confluentes cum infinitis exercitibus Principes, 

 specie Turcici belli, sceptrum ejus, quod ipse suo benefactori eripuerat, 

 jam pariter ambirent , et potiundi regni viam experirentur, Hugonem 

 naufragum ad se in captivitatem abduci jusserat, ratus , dignissimum 

 in eo se obsidem habiturum, si forte quid infestum tentarent. Verum 



