(53) 



i I IDS hostes adoriri , quos ad hanc diem pudendissimis cladibus a/Teci- 

 sent? Vel forte placebit ideo milites novos ex Occidente praestolari , ut, 

 > qui ab omni labore atque discrimine alien! fuerint, partura communi 

 virtute decus fructtisque \ictoriarum una cum exercitu partiantur ? 

 Quin polius virtute sua indignum sentiant, tam Imir tamque molliter 

 bellum gerere, sciantque simul, baud parumper ad disciplinam floreu- 

 tissimi exercitus interesse, milites irisuescere non solum parta victoria 

 frui , sed , si quoque res sit lentior, pati taedium et quamvis serae spei 

 exitum exspectare, nee, sicut aestivae volucres, instante bieme, tecta ac 

 recessum circumspicere. Quod si homines venandi studium per uives 

 in montana atque silvestria rapere soleat, eamdem illi, quam voluptas 

 elicit, patientiam belli necessitatibus adbibere recusarent? Adeone effe- 

 minata militum corpora esse putent, adeone molles animos, ut biemem 

 unam in castris perdurare non possint ? Erubescendum esse profecto 

 ipsis qui illud objicerent: meminissent illi, gloriam ipsam non in umbra 

 et tectis quaeri consuevisse, sed multo sudore, pracclaris gestis, invicto 

 corporis atque animi robore. Caeterum autem, existimare sese, flagran- 

 tibus ardore copiis, baud verosimile futurum, ut obsidio, teste Nicaea 

 )) urbe , in longum trabatur. Et quod demum conuneatum spectaret , 

 non esse quoque pertimescendum , fore ut eo per hiemem exercitus 

 careat : captas enim urbes commeatum daturas , ad idemque regiones 

 flnitimas vi aut metu compulsum iri, eo quidem facilius, quo quidquid 

 roboris bosles baberent, Antiocbia includeretur ac reliqua loca pene 

 nuda remansissent. Nee etiam boc toto tempore mare clausum futu- 

 rum : mercatores ex ipsa Graecia aliisque locis frumentum et omne genus 

 alimoniornm in propinquum portum advecturos, quae facili negotio in 

 caslra ferrentur. Et quos hue usque profeclos arma ipsa aluissent , 

 1 1 linn [ii ill eis deinceps aut deficiet animus, aut manus torpebunt, pejo- 

 resve erunt in bello quam ab initio fuerint? Sed esto quoque, spes horum 

 omnium fallal: turn adhuc tandem superfuturam facultatem, obsidiouem 

 solvendi militemque in hiberna deducendi; id saltern laudis promeri- 

 turos, quod non per ignuviam, sed rerum necessitudine coacti cessisse 

 videantur. Proinde hortari se atque orare , ut dignos nobilitatis suae 



