( 138 ) 



H. 



Deminutio potestatis nobilium etjustitiae atque libertatis incrementa. 

 Communitatum urbanarum or I go } nova jura, et progressus. 



Si anunadverlimus, in quantam tyrannidem nobilium potestas, sive 

 potius potestatis abusus , XI soeculo abierit, non poterit non videri ve- 

 rissimum, ipsam nulla umquam aut inorali aut politicd irnpulsione, etiam 

 gravissima, infringi potuisse, nisi Bella Sacra generalem illam conflagra- 

 tionem peperissent, qua vetus aedificium penitus deleretur. et, purgato 

 ejus solo, unanimi virtute cuncti ad meliorem iustauranduni rerum or- 

 dinem concurrerent (285). Enimvero dominatu suo ferreo Seniores non 

 oppida minus ( magnas civitates non ita facile imperio suo subjicere 

 potuerant , ) quam rura premebant, neque in illis liberorum hominum 

 conditio multo melior, quam servorum , evaserat. Praeter rerum milita- 

 rium, in ditione quisque sud Magnates oninem pariter juris civilis ad- 

 ministralionem , sine ullo ad Principem recursu , sibi arrogaverant. 

 Denegatum incolis jus erat de rebus, quas industria et labore suo acqui- 

 siverant, testamento vel donatione inter vivos disponendi, minorennibus 

 dandi tutores, quin matrimonium ineundi, nisi prius a Seniore permis- 

 sionem emissent. Qui pendentem litem liabebarit, prohibebautur, quo- 

 minus earn consentientibus utrimqne animis componerent , ne sic domi- 

 nus certa quaedam, dum sententiam pronuntiaret, emolumenta amitteret. 

 Quid plura! longe maxima gentis pars in mera servitute versabatur, nee 

 ulluin remedium tot malis sperari polerat ab iis, qui publicA auctoritate 

 utebantur; nam quanlo magis illius erant participes , tanto magis eliam 

 ipsorum intererat, ut oppressionem tuerentur, eamque, quantum pos- 

 sent , confirmarent. His si adjunxeris incendia, rapinas et maxima deinde 

 alia scelera , quibus illi loca omnia infeslabant ; praeterea quod subditi 

 coacti erant cum Seniore suo ad belluni proficisci, quod perpctuum erat 

 inter nobiles , tristiorem adbuc , sed verissimam imaginem habebimus 

 extremac calamitatis et miseria?, quibus populus premebatur (286).. 



