( 22) 



nati , qui relicti fuerant , prse suis calamitatibus , ducum suorurn nee 

 precibns morem gesserunt: hi auctoritatem suam lusam, spretam, super- 

 \acaneamindeque putantes, in navem ubise receperant , Ludovici classem 

 festinanter petierunt (1). En quanta mortalibus mala afferat iuvidia! 

 Hactenus enim tentata Grsecorum plus quam Punica perfidia irrita ce- 

 ciderunt. 



Tandem cum Ptolemaidem pervenisset classis, Principes statuunt cum 

 Balduino III Hierosolymitano rege, urbem Damascum obsidere. Eo vero 

 vecordise proruerunt cruce signati , ut perniciosae iterum libidini suae 

 indulgerent. Talis natura mortalium conslituta videtur, ut modum in 

 rebus servare nulluni possint, ut nimia semper, multo maxime perver- 

 saque petant atque optent. Praecipites ad explendam animi cupidinem, 

 remuli, invidiosi, immoderata sua aviditate spem ipsimet suam contur- 

 bant, adeo ut, quas aliis baud petant, et quas aemulentur res, interimere 

 quam ipsis privari malint. Ante nimirum , quam urbe potirentur , dira 

 inter duces de incerto urbis nondum occupatse dominio lis orta est : pos- 

 tremo vero , gravissimis exagitatis controversiis , Theoderico Flandriae 

 Comiti promittitur. Eo vero caeterorum ducum invidia , eoque odium 

 processit, ut consulto eflicerent, vana esset urbis obsidio, eaque tandem 

 abstinere ac rebus infectis domum redire cogerentur cruce signati (2) , 

 res in Oriente pejores, quam ante suum adventum, relinquentes ; eoque 

 veritatem illius Sallustiani , proverbio quod increbuit : <x concordia res 

 parvas crescere , discordia magnas dilabi", ultro probarunt. Ab hoc inde 

 tempore Christianorum in Oriente adversa orditur fortuna. 



Califarum Fatemidarum, rebus Christianorum magis magisque in 

 pejus ruentibus, dominationem exceperat sultani Norradini imperium, 

 cui sultano ob res suas gestas et virtutes celeberrimus successit Saladi- 

 nus, qui anno tandem 1187. Hierosolymam in suam redegit potestatem. 

 Ad cognatum Hierosolymitanum regem quidem profectus est Philippus 

 Elsatiae Flandrorum Comes, verum enim vero spem ibi Christianorum 

 fefellit, nonnisi vpta qusedam solvens urbisque Aretis obsidionem inerte 



(1) Michaud 1. c. Exp. 2. 



(2) Prater Michaud 1. c. Vid. Chr. van Flaend., I. 188, et Will. Tyr. XVII. 912-914. 



