(31 ) 



cardinem vere pervenimus: ergo quoque quum in re hie versemur dignis- 

 sima qua diutius immoremur, de pignoris jure nobis Inc dicendum erit 

 paulo diligentius; non f uti Gains dicit (1), quia velim verbosos com- 

 mentaries facere , sed quod in omnibus rebus animadvertero , id per- 

 fectum esse , quod ex omnibus suis partibus constaret. Et certe cujus- 

 que rei potissima pars principium est. 



Et quidem pignoris verbo sensu subjective intelligimus jus creditor! 

 concessum in re debitoris tradita in obligationis securitatem. Cave autem 

 eredas, pignoris jus antiquissima actate jus fuisse in re aliena, ut jure 

 posteriori, vi cujus res tradita, solutione deliciente, distrain et, possessione 

 amissa, a qiiocumque actione in rem vindicari potuisset. Multum abest, 

 nam nondutn eo pervenerat iugenii acies Romanorum, ut jus in re, a 

 dominio diversum , secernere valerent : nee enim ea secernere solet gen- 

 tium in Timlin, qrappe quae subtiliores divisiones majori ingenii cultu et 

 acumine indigent, quam ut ad agrestes pertinerent; quee cum ita sint, 

 jure meritoque cum acutissimo viro Gluckio (2) contendimus: debitorem, 

 qui (Trillion suo pignus dabat, nudam modo transtulisse possessionem in 

 debiti securitatem, ila ut, possessione amissa, neque rei vindicatione, 

 quum pignoris dotuinum aptid debitorem remaneret, uti posset; neque 

 actione publiciana , nam uti Gains ait : pigneratitice _, et precariae pos- 

 sessiones justce sunt t sed ex his non solet competere tale judicium 

 (id est, publiciauum judicium)-, ilia scilicet ratione , quia neque cre- 

 ditor, neque is, qui precario rogavit , eo aninio nanciscitur posses- 

 sionem , ut credat se dominum esse (3) ; sed potius interdictis : quia 

 nimirum, ut statim dicebat Gaius , pigueratitiae possessiones justae sunt, 

 quod, ut interdicta possessor! concedantur , suflicere magis notum est, 

 quain ut testimonio confirmemus. 



Et ejusmodi antiquissima aetate apud Romanos pignoris indolem fuisse, 

 suspicor. Neque quis mibi objiciat, sic fuisse noa videri : quia intelb'gi 



(i) L. i. dig. de origine juris. 



(a) Gluck, erlauterung der pandekleu nach liollfeld eiu coaiineular, vol. i4. pag. 8 - r. 

 Erlangeu , 1817. 



(3) L. i3. i dig. lib. VI. tit. a. 



