(57 ) 



Sed quaravis opinari videmur, bella sacra quam plurimum contulisse 

 ad aristocraliam frangendam, tamen Heerenii innixi sententia (1), ab 

 auctoribus disseritire liceat, putantibus, nobilitatis fractas fnisse expe- 

 ditionibus crucialis copiam atque divitias. Plurimi aulem subinde 

 e ditioribus plebejis ad nobilitatem videntur adscript! (2). Quod si verum 

 sit, feudorum quidem copia decrevit, at vero ipsius nobilitatis corpus 

 baudquaquain multum attenuatum est , cum interemtorum nobilium 

 locum impleret nobilitas diplomatic,! , quse dicebatur. Hoc jus ple- 

 bejos ad ampliorem hanc dignitatem promovendi primum penes Ger- 

 niani.i- Imperatores fuit, mox vero eandem rationem secuti Comites di- 

 cuntur et Duces (3) , quorum respectu res summi momenti atque valde 

 erat optala, quod tot superbi intolerandique nobiles, latissimis feudis im- 

 perarites , succubuissent tandem, longeque ipsis erat optabilius, proprio 

 motu in cives jam divitiis pollentes nobilium nomen atque dignitatem 

 conferre (4). Forte et e plebe nonnulli, emtis a nobilibus praediis atque 

 villis, illorum jura sibi arrogarunt et quasi usuceperunt ; nam teste Cra- 

 mero (5): peregrinationes religiosae magnas requirebant expenses, quibus 

 ut pares esse possent ex sancta superstitione ipsi non raro duces, epis- 

 copi , principes , comites , dynastae , qui soli tune temporis nobilium 

 nomine veniebant, terras et feuda ecclesiis et plebejis civibusque opu- 

 lentis vendebant, et ita occasionem iis largiebantur, militum et vasal- 

 lorum ingeriuorum , immo vero ipsorum etiam nobilium et baronum 

 invadendi jura et praerogativas." Hinc necessario oriebatur distinctio 

 inter avitam sive antiquam nobilitatem et novam , quae ne temere commis- 



(j) Heeren, ig3. 



(2) Wagen., II. 2o5, hoc expresse aflirmat. Cf. id. III. 70. Vid. iusuper 1. c. Heerenius, 

 Boehmerus 1. c. 3. 3 et nota in pr. litt. n. ad b. c. 3. 



(3) fan Pabst, verh. over den invl. der krnisi. op on* Vaderland, p. 58, ibique fan 

 Loon, aloude reger. , V. 4fi. Cf. Cramerus , de jur. et praerogat. nobilit. avit. I. c. 2. p. 82. 

 Quod verumtamen e Wagentiario Pabstius, p. cit., Florenlii IV. 4o, servos ad nobilitatum 

 promoventis, affert exemplura baud procedere a Kluitio discimus, variis monumentis probante 

 nobiles in illius aetatis diploma tibus pro bene-natis dici. Vid. Kluit, 1. c. IV. 92 et 88. Van 

 Miens, Charlerb. van Holland, II. 677, 699. 



(4) Cf. llallam 1. c. I. c. \. 



(5) Crameriu 1. c. 1. c. a, p. 8a. 



8 



