( 70) 



tiatur : nam quisque seraet membrurn corporis plus censet, quam solum 

 et separatum; spes etiam ad mnnera publica perveniendi , mutua secu- 

 ritas , commercii commoda totidem erant rationes, quae ad istiusmodi 

 socielatem ineundam homines appellarent. 



Quamvis hoc, quod jam tractavimus, argumentum sit jucundissimum , 

 tamen leviter tantum adumbravimus urbium negotia, in quas bellorura 

 sacrorum vis unice queerebatur, quam , pro virili exposuimus. Illud 

 vero est animadvertendum , libertatis ubi semel exarserat sitis, bane ad 

 inajora amplioraque jura petenda et acquirenda movisse cives. Inde bella 

 sacra tantummodo inter opportunitates , quae ad litec beneficia adju- 

 vanda, citiusque propaganda, maxima valuerint, retulimus. 



fis belloruin sacrorum in rusticos. 



Nemo sane , qui humanitati bene cupiat , non gaudens homines 

 ex iudigna condilione ad digniorem accedentem videbit. Omnes satis 

 conveniunt , saeculum XI ferocissimre anarchiae speciem portendisse , 

 nulli non assentiunt, dominos cum clericos turn laicos variis et indignis 

 modis subditos suos oppressisse, eos tributa pro arbilrio ab iis exegisse, 

 atque tyrannidis fere egressos limites fuisse (1). 



Difficillimum cum Heerenio dicimus defmitu , quatenus bellis sacris 

 gens rustica emendatam suam debeat conditionem. Perpaucis, nisi mil Iis 

 omnino, nobilibus mens fuit subditorum suorutn statum meliorem red- 

 dendi, sed alia necesse fuit conspirarent , ut vel superbi illi tyranni cc 

 gerentur aut adducerentur ad majora servis suis jura melioraque conce- 

 denda , vel ut hi in libertatem suam semet ipsi vindicarent. Documentis 

 proprie historicis progressus libertatis essent probandi ; atqui desunt : 

 igitur ex rerum natura videtur potissimum argumentandum. 



(i) Cf. Raepsaet 1. c. II. L. IV. c. i. N 211, 212, ai3, 2i4. L. HI. c. n. N 162. 

 Bertholet I. c. V. 58. et pass. Meyerus passim Miraeus, opp. III. i5. IV. Sio, aliique. 



