( 74) 



erat timendum , ne in Asiam cum caeteris se conferrent servi , sed etiain 

 in summo versabantur metu, ne in urbes profugerent, ubi per Principum 

 concessiones fugitivis asyla fuerant aperta. 



Sin autein, quod merito quis suspicetur, fuerint domini, qui pertinaciter 

 servis suis libertatem denegarent, eorumque servitutis vincula relaxare 

 noluerint, admodum tamen est credibile, hos, dominis sive bellis sacris 

 absumtis , sive quoquo inodo absentibus , ad libertatem quandam aspi- 

 rasse. Videntes enim meliora, quibus alii gaudebant jura, oppressa gens 

 liber tati non inhiare non potuit, et nulli dubitamus, quin multi oppor- 

 tuna hac occasione utentes in urbes confugerint. 



Eo ergo disputata redeunt, servorum discessum , doiuinorumque metum , 

 ne aufugerent coloni. et ita plane iis orbarentur, dominos permovisse, 

 ut vel servis suis libertatem quandam concederent, ab eorum liumeris 

 tyrannicum jugum eximentes, vel ingenuos ad arva colenda sub certis 

 conditionibus allectarent. 



Indirecte etiam bella sacra ordinis rustici libertati profueruntj com- 

 munias scilicet et mercatura maxime absolverunt benencium , cui ilia 

 ansam prasbuerant. Adeoque cruce signatorum expeditiones , quse non 

 nisi barbariem spirare videbantur, libertati fuerunt utilissimae , 

 Qud nihil majus meliusve terris 

 Fata donavere , bonique Divi." 



bellorum sacrorum in Clerum. 



Expeditiones cruciatae, quippe multo potius religiosae quam politicae, 

 debuerunt in clerum et Pontifices, quorum nomine maxime susci- 

 piebantur, vim magnam exserere. Eo enim, quod causam Dei se sus- 

 cipere criminumque remissionem se mereri cruce sumeuda omnes cre- 

 derent, factum est, ut regum, anathematibus insuper percussorum, obe- 

 dientiam ecclesiae obsequio postponerent, hujusque partes amplecterentur 

 gentes. Pontificibus, qui a Gregorii VII inde tempore illim ita tarn sibi , 



