(81 ) 



Ex horum vero ante bella sacra ferocitate et asperitate satis patet, 

 quam tenuis fuerit ilia, quam superior! capite adumbravimus , tnercatura. 

 Nee mirum : tot ejus incremento obstabant impedimenta , ut ad florem 

 suum pervenire nullo modo posset. Hacc igitur de medio erant tollenda : 

 maria piratis , praedonibus viae purganda : in urbes hominibus conveuien- 

 dum, quo magis ab aliorum vi semet invicem tuerenlur, et communibus 

 viribus illud susciperent , quod incerta turbataque temporis ratio singulis 

 nondum permitteret, de qua salutari communiarum institutione supra 

 vidimus. Adeoque servitxite, quae mercaturae non tantum obnoxia , &ed 

 plane contraria est , sese exuerunt, eamque cum libertate commutarunt 

 cives. Sed praeterea patriae nostrae cum variis Europae regionibus raris- 

 sima erat necessitudo; ars quippe navigandi, etiamnunc tenuis et inculta, 

 exercitatione verumtamen, cui bella sacra optimam praebuerunt occasio- 

 nem , niultum fuit emendata. Viae denique mariaque peditibus nus- 

 quam navibusque iter tulum et securum praestabant ; et infestissima 

 Lagani (1) Albanique (2) jura, quae cum aliis multis aeque perniciosis 

 secum ferebat regimen feudale, mercaturae florem ubivis multo maxime 

 praepediebant. Ilisce ita remotis, demum mercatura talis fieri potuit, 

 qualem se XIII et secutis saeculis exseruit. In bane ergo tantamque rem 

 vim bellorum sacrorum exponamus, quod unum argumentum speciali 

 commentatione perdignum vires desiderat exiguis meis longe majores, 

 requiritque temporis spatium et suppellectilis copiam , quae utraque 

 nobis aeque desuut. Hae morae a progressu nos arcerent forte , ni in fine 

 laboris dedeceret morari. 



Mercatura, inquit Heerenius (3), ante bella sacra cum amni exiguo 

 comparanda videtur , et eorum ope facta est magnum flumen , cujus 



(i) Hoc jus variis nomiuibus appellalum est, ut farreet , vree de mer, et compelil domino 

 littoris in navigium ejusque bona, cujus nihil vivum evaerit, nee homo, nee catus, nee canis." 

 UndeFIandrice, met man en muis. Raepiaetl. 1. II. 176. Meerman, IV. 29 seqq. Ducange, 

 Gloss., IV. 20. Robertson 1. 1. Note 39. 



(i) Jus albaui sive aubatue quasi advence (droit d'aubaine) erat jus, quod terra dominus 

 habebat in advenas, qui in ipsius ditionem habitatum venerant, vel diutius commorarentur. 

 Ducange, Gloss., 1. 276. Robertson, I. Note ag. 



(3) Heeren, Infl., etc. Sag - 33o. 



II 



