(5) 



que scriptis sunt disputata, Kuehneri animo obversabantur verba ilia 

 Quinctiliani , quibus scriptiunculam meam inscripsi alque insignivi; 

 ita, ut eadcm sententia mihi semper ob oculos verselur, diligenter 

 curabo : quare ncque nirtiia Senecae admirations ita me abiipi patiar , 

 ut , in quibus minus probandus sit, praetervideam, majoremve ei 

 laudem tribuam, quarn quidem ipsi competere videatur; neque , rebus 

 non intellectis , omissoque judicio circumspecto , damnabo , quae lau- 

 dem revera merentur; hoc denique agere conabor omnino , ut viri 

 nobilissimi merita in philosophiam apud Romanos aeque ac juste 

 praediccm. Eoque magis hoc monendum duxi, quo longius a se di- 

 versas ac disjunctas videbam eruditissimorum hominum de hoc phi- 

 losopho sententias. Etenim recentioribus imprimis temporibus in Se- 

 necae philosophia atquc oratione dijudicandis plures et docti et 

 magni viri, inde ab Erasmo et Lipsio , ad Diderotum usque et 

 JMeinersium, immo post eos etiam, ita a se invicem toto quasi coelo 

 discesserunt , ut ilium vel omnino imprabare , vel summis efferre 

 laudibus , necesse paene videri possit. Quomodocunque vero res ista 

 sese habeat, in tanta eerie opinionum discrepantia difficilius et fait 

 olim, et est etiamnunc , mediam hie inire viam; quam tamen, si modo 

 salvd modestia, neque virium tenuitate obstante fieri possit , sequi 

 apud animum decrevi. 



Deinde , quam sibi constiluit quaestionis suae pertractandae ratio- 

 nem Kuehnerus , ab hac neque ego discedam, videlicet quoad ejus 

 pro argumenti diversitate possit fieri : breviter igitur, quo pacto hie 

 res meas acturus sim, indicabo. Primum quidem exponendum erit, 

 qualis apud Romanos inde a Cicerone ad Senecae usque tempora phi- 

 losophiae fuerit conditio : ipsa autem invitante quaestione , statum 

 philosophiae in genere et sectarum singularum summatim tantum per- 



