donee, mortuo Caesare Germanico, ad omnem crudelitatem , avaritiam 

 libidinemque delapsus , odium suum in literarum studiosos palam pro- 

 fessus sit, quocirca eos vel risui exponebat ac traducebat, vel levissima 

 de caussa ipso mortis supplicio afficiebat. Quum enim suam ipsius nequi- 

 tiam videret, neque sibi dissimnlare posset, se a viris bonis omnibus con- 

 temptissimum esse babendum, de ofliciorum natura aut scribere aut loqui 

 vetuit , falsa hac sibi ac demente induta persuasione , futurum scilicet 

 esse, ut et de bisce rebus cogitare desinerent homines (1). Ita philosophies 

 studiis multum detrimenti attulit, et si quae semina ad meliorem rerum 

 conditionem inducendam sparsisset Augustus , ea , quuni vix pullulare 

 incepissent , extinxit atque oppressit iste. 



Quid vero a Caligula , tyranno illo furibundo , in haec studia emolu- 

 menti redundare poterat , qui eo ridiculae processit insolentiae superbiae- 

 que , ut de Homeri carminibus penitus delendis et Virgilii Liviique 

 scriptis removendis cogitaverit? (2) Quern igitur jure merito vituperans 

 Seneca , et privatis ei infensus rationibus (3), et vero ob universam hu- 

 mauiorutn disciplinarum , eo imperante, ruinam atque exitiura, innumeris 

 scriptorum suorum locis, et quacunque vel data vel arrepta occasione, 

 acerrime in istum invehitur. 



Neque multum boni in rem nostram de Claudio sperare licuit , qui 

 quamvis neque infacundus esset princeps, ut ait Suetonius (4) , neque 

 indoctus, imo pertinaciter etiam liberalibus studiis deditus, stupidioris 

 tamen ingenii talia saepius documenta praebuit, ut ne progressa quidem 

 aetate ulli publico privatove muneri habilis existimaretur (5); quare uxcv- 

 ribus , iisque , qui apud ipsum erant gratiosi , pueriliter indulgens , et 

 semet ipsum et imperium ab his regi passus est. Quamquam igitur regni 

 sub Claudii persona gubernatio, si cum proxime praecedentibus compara- 

 veris, toterabilis fbrtasse videri queat, minime tamen inservire poterat ad 

 vitia ilia , modo enarrata , quae alias jam egerant radices , exstirpanda 

 delendave (6). 



(i) Suet, .in Tib., c. 56, 61 et 70. (a) Id. itt Galig. , c. 34. 



(3) Id. 1. 1. c. 55. 



(4) Ibid. c. 4o. (5) C. 3a-4o, 2-4. (6) Ibid. c. 4al 



