( 14) 



que sensu, turn generosa animi indole et morum probitate insignes fue- 

 rint. Qui vero quum in Stoica prsesertim fuerint occupati philosophia , 

 de liujus itaque studio paucis videamus, postquam nonnulla de reliquis 

 quoque philosophorum familiis , in quibus praccipue vel fuere tantum , 

 vel etiam inclarnere Bomani, monuerirnus. 



CAPUT TERTIUM. 



DE PniLOSOPHI* DISCIPLINIS QUIBUSDAM, vETATE IM.A, PRyE CJETEIU8 



FREQUENTAT1S. 



VII. Post ea, quae de philosopbia magis magisque ad interitum ruente 

 enarravimtis, non mirabimur id, de quo acerrime in senectute sua ques- 

 tus est Seneca (1), tot suo lempore families pbilosophorum sine succes- 

 sore defecisse , nullosque fuisse Academiae, sive veteris, sive minoris as- 

 seclas , neminem porro Scepticism! praecepta tradidisse , nee Py thagoricam 

 denique rationem ex Romanis certe ulluni fuisse sequutum: quod idem 

 de Peripateticis dicendum videtur (2). Quod si qui csterarum scbolarum 

 exsisterent antistites, omnes isti, uti ait Seneca, ex commentariis sapere 

 contenti, semper interpretes erant sub aliena umbra latentes, nunquam 

 vero auctores, qui, sui quasi juris, facere aliquando, quod diu didice- 

 rant , audebant (3). Unde per se patet , ipsos ne tentasse quidem novi 

 quid invenire vel de suo afFerre, sed semper priores fuisse sequutos, in 

 iis etiam rebus , de quibus adhuc quserebatur (4). 



VIII. De Pythagorea disciplina. 



In philosopbis illis, qui in imperio Romano institutum vitse moresque 

 Pytbagoreorum revocare atque imitari magno conati sunt consilio, cla- 

 rissirnus fuit Q. Sextius , vir magnus et illustris inter Romanes , qui 

 dignitatem senatoriam a Julio Ceesare sibi oblatam repudiavit, et ad phi- 



(O Nat. Quaest. VIII. c. 3i. 2. 



(3) Ep. 33. 7 *qq. 



(2) Cf. Bergman, p. 68. 



(4) Ibid. 9. Cf. Bergman, p. 67. 



