(29) 



robore ; quibus egregie respondet ipsum opus, animi et eloquentiae plenum, 

 numeris et structura pro? celeris compositum, atque ordine magis dispo- 

 sito. Non in eo videmus Stoicum magniOca jactanteni , sed virum cum 

 iniquo fato tranquille ac constanter luctantern, miserandurn (1). Elegans 

 hujus consolationis exordium eleganter explicantetn audiamus Muretum (2): 

 Tria fuisse dicit , quibus ad solandam matrem incitaretur , totidem , 

 quibus revocaretur, sed ad postremura prrevaluisse, qua; iricitabant. Qua; 

 iucitabant haec erant: quod sibi quoque magno levameuto sperabat fore, 

 si M ml <TIM i in dolorem aliqua ex parte sublevare potuisset: quodsi ipse 

 calamitate perculsus et afTlictus primus cousurrexisset, plus se ad minuen- 

 duni aliis dolorem sperabat auctorilatis habiturum ; postremo quod me- 

 tuebat,nesiipse, qui semper philosophiam professus erat, fortunae manus 

 dedisset, ceteri quoque sui ab ea vincerentur. Sed occurrebant haec, quae 

 propositum morarentur. Esse ut corporis, ita animi quoque asgritudinum 

 suam quandam niaturitatem , quae exspectanda esset remedia adhibere 

 volenlibus, ex illo velere praccepto Hippocratis TctTri-Trova. (pap/j,anevetv(y). 

 Nullum ex omni memoria exemplum exstare ejus, qui cum ipse cecidisset, 

 suos sublevare conalus esset. Novo quodam et inusitato dicendi genere 

 opus esse ei , qui rem tarn arduam susciperet : doloris autem maguitu- 

 dine locum delectui verborum non relinqui. Sed plus iis omnibus va- 

 luisse conceptam de materno erga se amore fiduciam, quae spem dederit, 

 fore ut ilia dolori suo modum a filio potissimum velit imponi." Quae quum 

 praemisisset, ad solatii argumenta varia eaque egregia transiit. 



Qua? sequitur consolatio a praecedente diversissima est: uti enim in hac 

 virum admiramur animosum ac fortem , sic in ilia foedum viluperandumque 



(i) Cf. Com. ibid. p. 217, et Fuhrmann, Handb. d. Class. Lit., t. IV. p. 467. 



(s) In Scholiis ad Senecam, oper. t. III. p. 119. Eleguns imprimis hoc mihi videtur Seneca: 

 dictum in fine cap. I. et init. seq. : Cui nihil ncgares, huic hoc utique te non esse nrgalu- 

 ' ram (licet omuis mceror contumax sit) spero , ut desiderio tuo veils a me modum statui. 

 > Vide quantum de iudulgentia tna promiserim inihi : poteuliorem me futurum apud t non 

 a dubito, quam dolorem tiuim , quo nihil est apud miseros poleutius." 



(3) Quamvis ex iis, quae in Ep. LXIII scripserit ad Lucilium, quern de amici morle ln- 

 genlem consolatur, efTecerit quispiam Seuecam hie sibi non constare, animadvertendum tamen 

 discrimen dolorem minis receiitem inter et inveteralum. Cf. Com. ibid. p. 4. in not. et linjns 

 Couaol. c. II. 3. 



