(33) 



X. De binis libris, quorum units cst de Tranquillitate animi, alter 

 de Constantia Sapientis , sive Quod in sapientcm non cadit injuria. 



Hos libros ideo conjunximus, quia ad eundem Serenum , przefectum 

 vigilum sub Nerone, missi stint et fortasse sub idem lenapus. Incidit 

 autcm hoc tempus proximo sex vel septera annorum intervallo ante Se- 

 necae mortem. Quod ad primum attinet opusculum, luculenter istud , 

 cum e forma libelli, quae epistolae simiiis est, turn ex materia, quae in 

 eodem fere argumento versatur, atque epislolarum prior praecipue pars, 

 ex ipsis denique locutionibus, probavit Anton. Hirscbigius in docto et 

 elegante specimiiie literario, quo hunc librum uberrime explicuit (1). 

 Non tamen in omnibus ei assentior; etenim post Sereni mortem demum, 

 cujus mentionem fecit Seneca ep. LXIII. 12. (2) librum editum esse 

 mihi non fit verisimile : quod probare conabor. Primum, minus aptum, 

 qui vivo Sereno ederetur, libellum non babeo, quod, licet ilium animi 

 sui fluctuationem libere fatentem introducat Seneca , tamen simul et vir- 

 tutis stadium tantum in viro illo fuisse indicat, ut haec ei non potuerint 

 magno honori non esse, utpote quern non ita longe a scopo, sibimet pro- 

 posito, affuisse videmus: in bis igitur Senecae elegantiam et vero intimam 

 in Serenum amicitiam observe. Dein vixisse adbuc Serenum imprimis 

 significare videntur verba ha:c : simul tamen intelliges , quanto minus 

 negotii babeas cum faslidio tuo, quam bi , quos ad professionem spe- 

 )> ciosam alligatos et sub ingenti titulo laborantes , in sua simulatione 

 pudor magis, quam voluntas tenet." (3). Ex quibus denique una et 

 confici poterit, Serenum non magislratum quendam majorem, bonoresque 

 splendidos obtinuisse, praefectura vigilum contentum. Sed baec leviora 



(1) Lugd.-Bat. 1876. Vid. part. I. cnp. i. 5. p. 16 qq. 



(2) In qua, postquam araicum Lucilium monuissct , ne nimius csset in hictu de niorlc 

 amici, ita egregie et iugenue de semel ipso confitelur : o Hsec tibi scribo, is, qui Annaeum Se- 

 renum, carissimtim inilii, lam imraodice flevi, ut, quod minime velim , inter exempla sim 

 eorum, qnos dolor vicit. Hodie tamen factum meum datnuo , el intclligo maximam mihi 

 caussam sic higendi fuisse, quod uumquam cogilaveram , mori eum ante me posse. Hoc 

 unuuimihi occurrebat, minorem etae,et multo mitiorem: lanquam ordinem fala servarent!" 



(3; Cap. II. i. 5 



