(39) 



morem communem ilium apud veteres et contrilum, quo libro cuidam 

 edendo amici vel cognati nomen, amicitire lionorisve caussa, inscriberent, 

 imnio omnera' iaterdutu orationem ad istum converterent. Quod si non 

 veruni esset, quid verbi gratia aut de Aristolelis Elbicis ad Nicomachum 

 li I in i n, aut de Ciceronis Ofliciis ad Marcum fieret, si vel ilia uni Nico- 

 macho, vel baec soli Marco scripla fuisseut? Quamobrera nee de sirnula- 

 tione quadam , nee de vaiiitate in Seneca liic cogitandum est. Turn , si 

 abstrusiora subinde aut subliliora admiscuerit, hoc taiuea et res ipsae 

 noununquam et Stoicorum sublilitas poslulare poterant videri; quamquam 

 in niniii reliquo opere populariter semper dispulat. Dein non is fuit 

 Seneca, qui vera dicendo principem oflendere pertimesceret. Non majoris 

 tandem momenti videtur animadversio, qua quae libro secundo de touitru 

 reformidando dixerit, ita siut accipienda, quasi ut unius Lucilii boc sit 

 \ ilium, non omnis fere vulgi. Denique, ut cetera leviora mittam , quae 

 de Hoslio narrantur, ea non moribus aestimanda sunt nostris, utpote qui 

 decori opinionem a veterum sensu longissime diversam babemus (1). De 

 praestanlia autem borum librorum nemini dubium esse potest; ad nostra 

 usque tempora pervenisse, eo magis gaudemus, quo pauciora ex universo 

 pbysicae studio monumenta veterum nobis servata fuere ; nam pragter 

 Aristotelis Commentarios physicos et Lucretium Epicuri doctrinam expli- 

 cantem, quseque apudPliniurn et Plutarcbum occurrunt, solas sunt Quaes- 

 tiones naturales, e quibus quid in bac parte de naturae arcanis detegendis 

 atque in luce clarissima ponendis profecerint Graci , videre possimus. 

 Liber septimus, qui est de Cometis, inter ceteros eminet, in quo potis- 

 simum acumen Senecae et doctrina, turn vero modestia nemini non pro- 

 baiitur. 



XVI. De scriptis philosophicis Senecce deperditis. 



In judicio de uniyersa Senecas pbilosopbia ferenda , miuime omittenda 

 videlur librorum , ad pbilosopbiam spectantium , nunc deperditorum , 

 mentio : nam ne omnia quidem , qua? de moribus ab eo vulgata sunt , 



(i) Qua hie refutavi, ea couteudit Koelerus, p. 347 sqq. 



