(51 ) 



commentati sunt omnium scholarum philosophi. Plato et Aristoteles non 

 uno in loco hauc rem tetigerunt. Sequutus eos est Theophrastus, qui sin- 

 gularem librum irep} ritaiftovfmt scripsit, celeberrimum apud antiquos , 

 mine vero deperditum, quomodo et perierunt Stoicorum libri Tfp} T&V 

 ecpeTiZv et Epicureorum Tsp't qjovfc, qui, uti notumest, vehemenler inter 

 sese hoc loco disputarunt. IJorum autem libros in hoc opuscule conficiendo 

 Senecam usurpasse apparet, quoniam Epicurum ejusque asseclas, de vo- 

 luptate praecipientes refellit : illorum vero maxime de vita beala senten- 

 tiam tradens, se ita in hac re versaturum esse capitis tertii initio indicat, 

 lit, <|utmi et sibi censendi jus esse autumet, non se ad unum aliquem 

 eorum , qui in Stoa principes sint, alliget, sed aliunt sequatur , alium 

 sententiam quasi dividere jubeat, ipse denique post omnes citatus, nihil 

 improbans fortasse ex iis, quae priores decrevissent, dicat: hoc amplius 

 censeo" Cicero itidem e Romauis huic dispulationi operam dederat in 

 Tusculanis Disputationibus ( V. 9. ) et in libris de Fmibus Bonorum et 

 Malorum. (V. 5. ) Duobus locis alludit Seneca ad Cleantliis notani ima- 

 ginein, qua, ut Epicureos irrideret, Yoluptatem in Solio sedentem, Vir- 

 lutibus ut ancillulis illi adstantibus , et verba adhortantia auribus illius 

 insusurrantibus , discipulis suis proponebat (1). Justitiam prseterea et 

 teniperantiam scholae Socraticae significare et annuere videtur cap. XIII. 

 i. f. Vetus denique laudat pra3ceptum : 'BTTOV Qeu sive hoc unius e septem 

 illis sapientibus sit, sive Pythagorse (2). 



XXIX. Libri de Tranquillitate animi, de Constantia sapientis ; 



fragmentum de Otio out Secessu sapientis; libri de Brevitate 



fitas et de Providentia. 



De aucloribus, quos Seneca secutus esse videtur in h'bro de Tranquil- 

 litate animi ex institulo egerunt Ruhkopfius (3), Thorlacius (4) et Hirs- 

 chigius (5). Ex iis quideni, qui ante Senecam idem argumentum dedita 

 opera tractaverant , ipse diserte nomiuat Democritum in hbro deperdito 



(i) Cap. nempe XI. z. ibique Ruht. et XIV, i. Cf. Cic. de Finib. II. ai. $ 69. ed. Bipont. 

 (a) De qua re vid. Ruht. ad c. XV. 5. quem locum hie spectavi. 

 (3) In Arg. ad hunc librum. (4) In Opusc. land., p. 194 q. 



(5) Spec, laud., p. 74 tq. 



