(52) 



Tffli ev6v/Jt,f&$ : quos autem in partes suas vocasse credibile est , sunt 

 Hipparchus Pythagoreus, cujns item liber irep} sL/dvpi/xs in antiquitate 

 exstabat, et Panastius in libro ejusdem tituli (1). Multi praeterea fuerunt, 

 qui et hunc locum pliilosopliiae moralis in libris suis de Fato, de Casibus, 

 Trip} rijs av-aQsnz? , etc. tractarent, quos etiam in suos usus adhibere 

 potuit, quemadmodum revera in cap. VIII., de impedimentis, quae tran- 

 quillitati a divitiis objiciantur, Teletem Pythagoreum sequulum fuisse 

 ostendit Wesselingius (2). Ipse vero et dictum et fragmentum affert 

 Alhenodori, quern Tarsensem et ex ejus libro fep} <TTouij<; KUI TrctiSeia? 

 haec depromla esse probabile reddidit Ruhkopfius (3). Alii passim a Seneca 

 excitantur, ut Bion Cynicus, Plato et Aristoteles. Sed longe plurima ejus 

 asserta ingenio ipsius deberi judicat Thorlacius. Dogmata porro, qua? 

 in libro de Constantia sapientis exposuit, philosopliiam moralem Stoico- 

 rum potissimum spectant, unde sequitur, eum in his mutuatum esse a 

 Chrysippo, quern laudat, Cleantlie et Panaelio, quorum scripta ejusdem 

 argument! praesertim usurpabant veteres. Cap. VI. Stilponem Megarensem, 

 de sapiente extra injuriant et fortunae ludibria posito disputantera inducit, 

 in qua quidem oratione similia fortasse quacdam in Stilponis libris occur- 

 rere conjicit Ruhkopfius, quod, si ita sit, multa tamen, quae magis Romana 

 sunt, his admiscnisse mihi videtur. De Olio sapientis disputabant Stoici 

 et Epicurei; his otium ornni reipublicae tractationi anteponentibus, illis 

 vero, si caussffi graviores obstarent, otium praferentibus. Epicuri, Zenonis 

 et Chrysippi dicta nobilia aflfert ipse (4). In libro de Brevitate vilaa 

 quum eandem quaestionem : de sapieute rempublicam adituro , nee ne , 

 tractaverit, eosdem etiam auctores omnino ob oculos habuisse putandus 

 est. Initio libri Hippocratem significat, dein, memorise lapsu , Aristoteli 

 Iribuisse videtur, quod Theophrasto erat tribuendum: (5) Fabiani porro 

 Papirii, praeceptoris sui, aliquoties magna cum laude menlionem injicit. 

 (.eteruin ex Democrito quaedam habere videtur (6). In libro denique 



(1) Cf. F'an Lynden de Panaet., p. 116. 



(2) In Probab. , p. a48. (3) Ad Cap. III. i. 



(4) C. XXX. 2. c. XXXII. 17. 



(5) 2. Ibique Ruhk. Cf. Cic. Tusc. Q. 111. 28. 



(6) C. IV. i. Ibiciue Ruhk. c. XVI. ibiqne Lips. 



