(55) 



discipulorum et successorum , qui ilia memorise prodiderant, ( quippe 

 quern ipsum riihil scripsisse constat ) turn Pythagoreorum , Heracliti , 

 Democrili, Aristotelis, Stoicorum, Epicureorum, ceterorumque dogmata, 

 libris conservata, sollerter perlegit , et, quoad ejus cum instituti sui ra- 

 tione conveniret, exbibuit. Veteres Stoae statores in hac doctrina ex- 

 plicanda non male quidem elaboraverant, sed nihil nisi antiquiora dog- 

 mata sibi vindicantes, Heracliti polissimum vestigiis institerant et inbae- 

 serant ; qua tamen in re Zeno , quique ei proxirne successerunt , baud 

 ml ] Hindi sunt, quippe qui cum Aristotelis, turn Tbeopbrasti libris, tune 

 apud Nelei baeredes Scepside in urbe Troadis delitescentibus , caruerunt (1) : 

 posteriores vero Stoici, imprimis Posidonius, quum aliorum etiam decreta 

 uudecuuque collecta, accurate examinassent et proprio ipsi studio rerum 

 naturam observassent, egregie in physicis auctores exstitere. Et In, et 

 reliqui omnes, praeter Epicureos, pliilosophi, Aristotelis libris tamquam 

 uberrimo fonte usi sunt, postquam ipsis ad eos liber aditus patebat. His 

 igitur copiis instructus Seneca, eas ita quidem in rem suam convertit, 

 ut, opinionibus borum pbUosopborum expositis, judicium suum admo- 

 veat, observalionibus propriis admixtis, illasque docte , bumaniter ac 

 modeste vel refutet vel aflirmet, aut omnino. aut ex parte (2). Democritae 

 prasterea illius sententiae memor, veritatem in fundo esse positam (3), 

 summa in rebus naturalibus indagandis modestia et usus est et ulendum 

 esse prai-cepit (4) ; praeclare enim lidit dixitque : multa , sibi atque aequa- 

 libius suis ignota, venientis demuui aevi populum scilurum esse; muka 

 saeculis , tune futuris , quum memoria sui exolevisset , reservari (5). 



Nee miremur, inquit, tarn tarde erui, quas tarn alte jacent Tarde 



magna proveniunt" (6). Quamvis itaque pbilosophia naturalis bac nostra 

 aetate magnos ac pene incredibiles fecerit progressus, semper tamen huie 



(t^ Kuhk. ad lilir. III. Quaest. Nat. 26. i. Nolissima ac pervtilgata res est. 



(2) Vid. Ruhk. in Praef. laud, qu.v oinuiuo legi merttur. Cf. KocLcrus, p. 255. i> f. 



(3) Vid. ult. cap. ult. t. VII. Q.. N. 



(4) Ibid. c. 3o. u . 



(5) Ibid. c. 3i. 2. ubi ]' 3 : Vtuit-t, ait, tempus, quo pojleri iiostri lam aptrta no* 

 nescisse rairenlur." 



(6) Ibid, c. 3o. 2. c. 3i. 3. Cf. ibid. c. 26 et 26. $ i. 



