(64) 



quod, quoliescunque eas attingeret, toties fere indicavit. Lucilius enim. 

 liar u MI inquisitiorium nimis studiosus fuisse videtur, quippe qui in lite- 

 ris , a se missis , talia Senecae posuit et commendavit , quasi ingenium 

 exacuerent (1); a quibus tamen semper ab hoc revocatus est (2). Condo- 

 nandum igitur Senecse et hoc, et illud quod non ita in eo genere excel- 

 luisse videri possit, ut quaestiones subtiles satis feliciler tractaret, et ab 

 oimii parte lectoribus suis satisfaceret : nam quum in elhices studio ornnem 

 opera m collocasset, usque ad senectutem nondum satis in eas inquisiverat 

 argutias, quas ridere olim maluerat (3). Istiusmodi itaque, quas teti- 

 git, disputatiunculae fuere : an sit aliquid ex distantibus bonum; de qua 

 re adhuc sub judice lis erat, quocirca nee ipse quicquam definire ausus 

 est (4) ; turn bonum esse corpus ostendere conatus est (5) ; porro : num 

 sapiens sapienli prosit, et quomodo (6)5 dein an virtutes sint animalia ; 

 cui qurestioni non suffragatus est (7); denique, an verum sit: sapientiam 

 bonum esse , sapere bonum non esse ? quam controversiam ex iis esse 

 dixit, in quibus nee dissentire a schola , salva gratia, nee consentire , 

 salva conscientia, poterat. Quum enim Stoici hoc loco non nisi cavillando 

 ex adversariorum refutationibus sese expedire possent, secessionem fecit, 

 et , cum sapientiam , turn sapere bonum esse statuens , at utrumque dif- 

 ferre contendens contra Peripateticos , argumenta sumsit tarn ex com- 

 111 1 11 ii hominum consensu, quam ex ipsa philosophandi ratione Stoica (8). 



(i) Ep. n3. 20. Cf. Ep. 102. 4. Ep. 109. init. 117. i. etc. 



(a) Ep. u3. 26. Cf. Ep. 102. 20. (3) Ep. 82. 7. 



(4) 102. et Ruhk, ibid. u. (5) Ep. 106. (6) Ep. 109. 



(7) Ep. ii3. (8) Ep. 117. Cf. porro Werner., p. 37-43. 



