( 77) 



mus crimine i^eyct^yoflcng alque arrogantiae, quod in Stoicos ingesserunt 

 virorum eruditorum nonnulli, liberari posse videritur. 



De eo autem, quid sit animus, alicubi (1) satis dubitanter eloquutus 

 est, istud (( non magis, ait, tibi quisquam expediet, quam ubi sit ...... 



Adeo anituo non potest liquere de ceteris rebus, ut adlmc ipse se quaerat." 

 Quod lamen ipsum hand impedivit, quo minus peculiarem suam de hoc 

 loco opinionem pronunciaret : quamvis enim animum corporis non plane 

 expertem habuit (2), ab iis tamen e Stoicis se dissentire aflirmavit, qui 

 crassiore illi substantiam tribuerent, omni quippe materia tenuiorem eum 

 esse (3), subtilissimum atque ex tenuissimo constantem (4). Sunt porro 

 in animo partes administrae, intellige quinque sensus, sive sensutn exter- 

 n inn, per quern movenuir alimurque , proptem ipsum tfygfiovtxbv sive 

 principale nobis datum (5) : ea , quse sensu comprehenduntur , aperta 

 sunt, quomodo et quae memoria (6). Principale illud (sensus internus) 

 dividitur in partem rationalem, id est facultatem cogitandi, et in parlem 

 irrationalem , perturbationibus et appetitibus subjectam; quarum par- 

 i n mi haec illi servit ; utpote quac pro divina origine una est , nee alio 

 referlur, sed omnia ad se perfert. In boc igitur uno posita est vita 

 beata, ut ratio recta in nobis sit (7). At vero qiumi Tatio manifests non 

 impleatur, majorqne ejus pars in occultis sit (8), discenda virtus est, 

 quod tamen non ila difficile est : omnibus enim natura fundamenta 

 dedit semenque virtutiun , quae admonitione excitantur , non aliter 

 quam scintilla flatu levi adjuta, ignem suum explicat : quum irritator 

 accessit, tune ilia animi bona velut sopita excilantur; erigitur virtus, 

 quum tacta est et impulsa" (9). Irrationalis praeterea animi pars duas 

 rursus babet partes: alteram ri flv/AjjT/xii/ , afFeclionibus deditam , ani- 

 inosam , irascentem , irrilabilem atque ambitiosam , sive r~b -radtjTiKov ; 

 alteram bumilem, languidam, voluptatibus obedientem, T}> \irtWfVff auv t 



(i) Quiesl. Nat., VII. a4. $ 2. (i) Vid. e. g. de Prorid., II. $ 8. i. f. 



(3) lip. 5o. $ 8. () Ep. 5 7 . J 7. 



(5) Ep. 92. $ i. Cf. , si videlur, Werner. , p. 86 ibique noU 



(6) Ep. 95. $ 61 sq. 



(7) Ep. 92. ibid, el $ sq. Cf. Ruhk, a. h. 1., quosque hie laudt. 



(8) Ep. g5. 1. L (9) Ep. g4. $ 29. coll. cum Ep. ioH. $ 9. 



