(90) 



fendere aggressus est, eo praecipue consilio , ut sectae suae humanitatem 

 ostenderet , eamque talia praescribere probaret , quse vita civili optime 

 exprinii possent. Quod quomodo in placitis de virtute ad vitaui beatam 

 explendam sufficiente et de sapiente fecerit, jam paulo accuratius videamus. 



Defensio dogmatis de virtute ad vitam beatam satis efficace. 



VI. Licet philosophum nostrum in Naturali philosopliia circumspi- 

 cientem viderimus, ut gravissima incitamenta ad virtutis et sapientias 

 studia ex liac tamquam eliceret, niliilominus tamen iis tantum non tri- 

 buit, ut non firmiler dogma illud de beata vita sibi sufficiente teneret , 

 sed contra aperte hoc indicavit passim. Ita v. g. ait: Interrogas , quid 

 petam ex virtute? ipsam. Nibil enim habet melius, ipsa pretium sui. 

 An hoc parum magnum est? Quum tibi dicam, summum bonum est 

 infragilis animi rigor et providentia et subtilitas, et sanitas, et libertas, 

 et concordia , et decor?" (1). Quiii peculiaribus etiam locis placitum 

 illud contra adversaries, Academicos, Peripateticos et Epicureos strenue 

 atque acerrime defendit: quare operae pretium videtur examinare, quo- 

 modo hie res suas egerit. 



Ut ad explendam vitam beatam virtutem satis esse efficacem probarent 

 Stoici, nexu virtutum, ipsis proprio (2), usi fuerant, ceteris philosophis 

 contra renitentibus , virtutesque sejungentibus. Turn Pythagoras, Plato 

 et Aristoteles consensu edixerant, quo argumento omnes quoque sequentes 

 semper usi erant Peripatelici, sed statuerant : sapientem, qui raro et mo- 

 dice perturbatur, in singulis tamen virtutibus imperturbatum esse adeo- 

 que affectibus modice tangi posse. Quae omnia coarguit Seneca, ut nulla 

 esse debere vitia demonstaret: nam, inquit, si ulla sinl, crescent, et 

 interim impedient sapientem; aflfectibus ei datis, impar illis erit ratio et 

 velut torrente quodarn auferetur; praesertim quum sapientem non uni 

 affectui toti dedant, sed universo afFectuum coetui relinquant, cum quo 

 colluctetur : melius enim cum illo agerelur, qui iinum vitium integrum 



(i) De vita beata, IX. 5. Cf. de Clement., 1. i. i. 

 (a) Cic. , Acad. Q., I. 10. 38. 



