(91 ) 



liaberet, quam cum eo , qui leviora quidem , sed omnia. Dein, quutn 

 l,i i -i In is sit, vitiorum initia prohibere, quam impetum regere: nam tem- 

 peramentum non recipiunt, quod sola virtus habet, suntque immoderata, 

 et ab bis ad ilia transitur : falsa igitur et inutilis est talis mediocritas. 

 Quare temperari non possint vitia a sapiente, inde palet, quod quibus 

 irritantur ilia, extra nos sunt: quodsi vitiorum principia extra arbitrium 

 nostrum suut posita , eorum termini nostri arbitrii esse nequeunt : ergo 

 quo majores minoresve vitiorum caussae sint, eo magis vel crescent vel 

 diminuent. Sapientem porro , ceteroquin vitiis carentem , aliquando aflici 

 posse negat; nam nil timens ille, contemnit venientes exstrinsecus caus- 

 sas, ac nulli eveutui cedit, ne aflectus quidam visu frequenti in vitium 

 transeat ; quamobrem in sapientem non cadit talis diversitas mentis. 

 Dein animadvertit , separatim probanda esse duo hsec : unum bonum 

 esse , quod bonestum ; et : ad vitam beatam satis esse virtutem ; quae 

 :u nl H i ideo per se probari debebant, quia adversarii Academici et Epicurei 

 baec, prouli alterum alteri junctum sit, vel negabant vel affirmabanl. - 

 Contra Epicureos primum dispulat atque ostendit, felicitatem in virtutis 

 conscieulia conspici , adeoque virtutem esse suminum bonum ( reXbs ) ; 

 quum Epicurei felicitatem sive ^ovyjv finem esse bonorum haberent, et 

 virtutem formam consilii tui, qua felicitatem tibi compares, dummodo, 

 rationis ope, praesidiis ad illara parandam utaris (1); turn quoque ad 

 bealam vitam non satis esse virtutem ipsam, quoniam non ipsa virtus 

 IK MI 1 1 in eflicit, sed qua3 ex virtute est voluplas. Atqui nullam virlutem 

 esse sine voluptate iidern slatucrant, unde itaque confici existimat Seneca, 

 eos bic inepte distinguere : si enim voluptati semper juncta atque inse- 

 parabilis est virtus, etiam sola suflicit. Turn contra Academicos, Xeno- 

 cratem et Speusippum , ostendit, sola virtute beatissimum fieri posse: quod 

 Stoicorum more probat, secundum quos unum bonum est quod bones- 

 turn est, id est quod cum natura, ideoque et cum ratione et virtute sit 

 congruens ; ex quo decreto nobile illud paradoxon fluxit , omnes virtutes 

 pares esse. Beata igitur vita una est; quippe quae sapienti tantum com- 



(i) Si quis coasilii aui ad felicitatem ducentis esset conscius, virluti eral addicliu. Cf. 

 Kant., Critik. d. prakt. vern., p. 198 sq. ed. sec. a Ruhkopfio laud. a. h. 1. 



