(93) 



recta ratio possent, quod quo manifesting ostenderent, otnnia ilia, quibus 

 homo Deo vel maxime fieri posset proximus, in eum congesserunt , tan- 

 quam in perfectum quoddam ad imitandum exemplar. Orta sunt inde 

 paradoxa ilia de sapiente, quae exposuit Cicero (1); ad quae scepius res- 

 pexit Seneca. Idem lac consilium istud procerum Stoicorum egregie 

 perspexit, nam: generosa, inquit , res est respicientem non ad suas, 

 sed ad naturae suae vires, conari alta, tentare, et mente majora conci- 

 pere , quain quae etiam ingenti animo adornatis effici possint." Hinc 

 faclum est, ut in hoc loco vel acerrimum sese prsestaret Stoicum, quo- 

 modo eum vocat Laclaritius (2), et sapientem ita fere describeret: sapiens 

 est omnium fortunatissimus et in vicinum Deo perductus (3) , a quo non 

 felicitate, sed aetate vincitur (4); quura vero deos universe huic prajesse 

 sciat, hos quoque et supra se et circa se stare, faclaque sua atque dicta 

 aestimare credit ; quamobrem nihil famae vel opinionis caussa , omnia 

 autem, ut conscienliee satisfiat, facit, et quicquid se conscio egerit, id 

 tamquam populo teste factum esse sibi persuasum habet (5). Turn animo 

 vere regali omnes terras ut suas videt, suas autem tamquam omnium; 

 nam et mundum patriam esse suam et aliis se natum esse novit ; quo 

 nomine naturae rerum gralias agit, quod optima sibi prospexit, se unum 

 omnibus, omnes vero sibi uni donans : quare amicis se jucundum prae- 

 stat, inimicis autem mitem et facilem, atque exoratur, antequam roge- 

 tur, honestisque occurrit precibus. Dein fortunam, nee venientem, nee 

 recedentem sentit; hinc divitias contemnens semper, et praeseutibus iis 

 non fit animosior, neque absentibus tristior evadit; quicquid possidet, id 

 nee sordide custodit , nee spargit prodige : in beneficiis porro dandis non 

 numerum , non pondus special , sed an beneficio sit dignus accipiens , 

 videt; quapropter nihil se magis possidere credit, quam bene donata. 

 Edendi praeterea bibendique finis ipsi est, naturae desideria reslinguere ; 

 laboresque obit, quanticumque illi sint, animo fulciens corpus. Mortem 

 denique, si quando a tyranno obnunlietur, eodem audiet vultu, quo 



(t) In Paradoxis et de Fin., III. 22. (2) Divin. Intl., I. 4. 



(3) Consul, ad Helv., V. $ 2. Cf. Cic. Farad. 2. et Lips, in Manud. III. iliu. i .. 



(4) Ep. ;3. $ 12. (5) Cf. de Ira, III. 4i. 2. 



