(67) 



ui. 



DE CONTRACTU FIDOCIJE. 



Jam supra mancipationem attigimus, uti in jure ccssionem et fidu- 

 ciam; sed non tam ui illorum negotiorum solemnitates contemplaremur, 

 ([i in n i iji.sius juris, quod ex iis contractis nascitur, indolem. Nunc igitur 

 videamus, qua ratione ilia negotia Rornani perfecerint. 



Debitor nimirum, qui creditori suo in debiti securitatem pignus con- 

 stituere volebat, per actum mancipations vel cessionis in jure , in eum 

 rem suam transferrebat , plane ut dominus fieret ex jure Quiritium , 

 addita tamen eum in finem fiducia, ut creditor, solutione facta, fiduciam, 

 scilicet rein mancipa tam, remancipare vel in jure cedere debitori tenere- 

 tur, undo negotio nomen fiducise. Certum est itaque duplex negotium 

 obtinuisse, ut ita pignori daretur, nimirum aut maiicipationem aut in 

 jure cessionem, addita alterutri fiducia; quse singula indagare paulo accu- 

 ratius eo niagis refert, quo arctius cum antiquissima pignoris constitutione 

 cohajrebant. 



Quid fuerit mancipatio ex Gaio mox vidimus de nexu dicentes : me 

 tamen juvabit ejus verba repetere, ne quid a nobis prsetermisssum esse 

 dicatur : est autem mancipatio, inquit , imaginaria qucedam venditio; 

 quod et ipsum jus propriitm civium Romanorum est : eaque res ita 

 agitur, adhibitis non minus quam quinque testibus , civibus Romania 

 puberibus , et prceterea alio cjusdem conditionis, qui libram aeneam 

 teneat t qui appellatur libripens. Is qui mancipio accipit, rem tenens 

 ita dicit : hunc ego hominem ex jure Quiritium meum esse aio, isque 

 mihi emptus est hoc cere aenedque libra; deinde oere percutit libram , 

 idque CBS dat ei a quo mancipio accepit , quasi pretii loco" (1). 



Quod ad in jure cessionem attinet , earn quoque Gaius hisce verbis 

 describit: yyapud magistratum populi Romani, vel apud prcetorem, 

 vel apud prcesidem provincios, is cui res in jure ceditur, rem tenens 



(i) Gai. comm. I. 119. 



