(68) 



ita dicit: hunc ego hominem ex jure Quiritium meum esse aio; delude,, 

 postquam hie vindicaverit , prcetor interrogat eum , qui cedit, an 

 contra vindicet; quo negante aut tacente, tune ei qui vindicaverit , 

 earn rem addicit" (1). 



Et haec sunt negotia solemnia, quibus eum in finem , ut creditor > 

 debito exsoluto, debitorirem suam remancipare teneretur, additur fiducia', 

 quse quomodo contracta fuerit, nunc dicendum est. 



Fiducia videtur posse definiri : contractus bonce fidei , juris 

 gentium } quo quis mero consensu, juri quod mancipatione seu in 

 jure cessione acquirit, sese renunciaturum , seu certo determinatoque 

 modo tantum usurum esse , ftdem suam specialiter obligans pro- 

 mittit" (2). 



Multum juyabit, ut fiduciae indoles clarior evadat, analysin quamdarn 

 instituere. 



Diximus contractus : quippe ex quo proprio nomine specialis enas- 

 citur actio directa et contraria. 



Juris gentium : communi enim hominis rationi nititur fiducia , quum 

 jam ipsa naturalis ratio doceat, fidem servandam: verum, docente Gaio (3), 

 quod naturalis ratio inter omnes homines constituit, id apud onines 

 peraeque custoditur, vocaturque jus gentium, quasi quo jure omnes gentes 

 utuntur. 



Quo quis mero consensu: contractibus , qui re perficiuntur , fiduciam 

 multi adscribunt, earn cum juris negotiis, quibus accedit, confundentes. 

 Sed accessoria fiduciae qualitas jamdiu demonstrata est. Quamvis yero sit 

 contractus accessorius , niliilominus suam habet indolem propriam : non 

 enim tamquam pactum, in continent! adjectum, a contraetu, cui accedit, 

 vim suam desumit, ejusque indolem quodammodo partitur, sed per se 

 actionem producit; est adeo distinctus contractus, solo consensu perfectus: 

 quid enim pracler consensum pasciscentium reqwireretur? Quae interveni- 

 ret solemnitas? 



(1) Gai. comm. II. a4. 



(2) Stas, de contractu fiduciae, pag. i4. 



(3) L. 9. dig. lib. I. tit J. 



