(75) 



quinirao ex Dioclctiani et Maximiani verbis (1) contraria firmari vide- 

 tur seutentia. 



Reliquum est ut dicamus, Ulpianum de hocpacto mentionem fecisse (2), 

 quin tamen aliquid dixerit, quod pro una vel altera sententia pugnaret. 



vn. 



DE PIGNORIS ( AI'MiNI. 



Litt. : C. W. Kuftner, de ritu pignorum capiendorum apud veteres 

 Romanes. Lipsiae, i- i i. 



Dupont, disquisitiones , pag. 34. 

 Themit, torn. IV. pag. 465 , 466. 



Missis jam pignoribus, quae voluntate const! tuuntur civium, quaeque 

 ideo voluntariorum nomine insigniri placuit ; ad alia pergamus , quae , 

 invilis etiam civibus, constituta, ideo necessaria pignora audiunt. Horum 

 quidera non una est species : nam non modo lege , verum etiam pignoris 

 capione , uti et missione in necessarium pignus constitui placuit. Sed prio- 

 rem speciem attingamus, moniti, tampauca antiquae legislationis superesse 

 monumenta, ex quibus notiones de ea hauriri possunt, ut origines ejus 

 et incunabula scrutari conantibus, nonnisi per conjecturas ad verisimi- 

 litudinem quamdam accedere liceat. Sed age videamus ! 



Dum solo creditoris facto, absque magistrates interventione ulla, ex 

 causis lege definitis pignus constituitur , per piguoris captionem agi dixere 

 veteres. Multum autem haec legis actio a ceteris differebal : non enim in 

 jure apud praetorem peragebatur, cum, absente etiam adversario, turn 

 nefasto die, capi pignora possent: quo videlicet factum est, ut a veteri- 

 bus fuerit quaesitum, num haec actio quoque legis actio esset, nee ne (3)? 



Si nuiic de iis quaesieris, quae actionem antecedere solent, ut juste 

 caperetur pignus, non requisitum fuisse videtur, ut creditor ante adiret 



(i) L. 1 1 cod., lib. IV. tit. a4. 

 (a) L. 4 dig., lib. XIII. tit. 7. 

 (3) Gai. comm. IV. 



