(84) 



beat, si urbanum et si rusticum praedium sit locatum, summi momenti 

 intelligitur utriusque accurata definitio. Nam ilia, qua dicitur, omnia 

 aedificia prsedia urbana esse (1), rem acu non tangit, si de diverse loca- 

 toris jure sermo sit. Sed multo magis differentiae ratio ex duobus potis- 

 simum principiis quserenda est: primum, usus in quern prsedium locatum 

 est, sitne rusticum an urbanum, normam certain prasbebit; scilicet, si 

 <]uis eum in finem conduxerit praedium, ut naturales fructus ex eo per- 

 cipiat, rusticum est, nee igitur fructus percepti pignoris jure locatori 

 tenentur obnoxii; quod autem babitationi aut bonis couservandis inservit, 

 urbanum nominarnus, in quo invecta et illata pignori lenentur; deinde 

 quale sit prasdium, semper ex fundo principali deterrninandum videtur, 

 cujus indolem accessorium sequitur (2). Arridet buic doctrinae ipse N"e~ 

 ratius (3), qui stabulum , aream , horreum , si vel principaliter vel in 

 continentibus aedificiis conducta sint , urban! preedii indolem babere 

 tradit, cum prineipale urbanum sit: quod si vero ab aedificiis celeris se- 

 parata cum fundo rustico conjuncta sint, Neratio rustica videntur: ces- 

 sat igitur pignoris jus in invectis et illatis. 



In primis Pomponius , qui ^4ntoninum Pium vidit , tacitee buic 

 hypotbecaa illustrandae , dubiisque , inde nascituris , in libro , quern 

 scripsit, variarum lectiojium, decidendis, operam navavit. In prsediis 

 rusticis fructus etiam tacile pignori teneri, quod Neratii verba baud 

 docebant, primus exponit. Sed ea tantum pignori esse, quas animo, ut 

 ibi remaneant, in urbanum praidium illata sint, tradit (4). 



Marcianus (5) libro singulari ad formulam Tiypothecariam , et Ul- 

 pianus (6) libro LXXIII ad edictum, Pomponii auctoritate ad defen- 

 dendas, quas in medium hac de re proferunt, sententias utuntur. Ille 

 non solum pro pensionibus invecta pignori obligata esse tradit, sed etiam 



(1) L,. 198 dig. de verb, signif. 



(2) Weber, erklarung der L. 5 in quibus causis in den beytragen zu der Lehre vom cou- 

 ventionellen stillschweigendeii pfandrechte, i. 



(5) L. 3 dig., lib. XX. tit. 2. 



(4) L. 7 dig. , lib. XX. tit. 2. 



(5) L. 2 et 5 dig., lib. XX. tit. z. 



(6) L. 6 dig., lib. XX. tit. 2. 



