( 122 ) 

 CAP. V. 



DE ACTIONIBUS , QU.ZE CONCEDEBANTUR EX PIGNORE ET FIDUCIA ANTIQUISSIMA 



JETATE. 



Ex iis , quse de indole pignoris et fiduciae commemoravimus , jam 

 perspicitur , quae actio ex ejusmodi juribus concessa fuerit. 



Pignus enim, ut diximus, initio jus in re, vi cujus creditor, debitore 

 non solvente , pignus distrahere potuisset , nullatenus erat ; imo potius 

 tantum jus possidendi et retinendi pignus, donee debito satisfecisset de- 

 bitor, ut sic interdictis uterentur creditores pigneratitii. 



Quod ad pignus attinet , quod, fiducia interposita , erat contractum , 

 quura ea creditor dominus fieret ex jure Quiritium, consentaneum est, 

 eum rei vindicatione agere potuisse contra quemque fiduciee, id est, rei 

 pigneratae, possessorem, nullumque negotium umquam creditori majorem 

 praabuisse securitatem. Ceterum inter debitorem et creditorem actio 

 fiducice directa et contraria locum habebant, quae utraque bonce fidei 

 erat (1) , ea ratione nimirum , quod contractus fiduciae omnino fide 

 innixus sit. 



His actionibus usi sunt creditores pigneratitii , donee formula hypothe- 

 caria Romanorutn maximam tnutationem subiret, et ex ea immutata ori- 

 rentur novae actiones, de quibus mine dispiciendum. 



n. 



DE ORIGINS ET AUCTORE ACTIONIS SERVIANS ET QUASI SERVIANS. 



Ut supra exposuimus (2), post fiduciam et pignus strictiori sensu, circa 

 Tullii tempora, inter Romanes invaluit jus, quo debitor rem , retento 

 illius dominio et possessione, ereditori mero. pacto ita poterat obligare^ 



(i) Gliick, Erlauterung der Pandekteu, vol. i4. pag. 7. 

 (a) Cap. I. 5 hujus commeulationis. 



